Samochwała

Rzucać, czy nie rzucać? Oto jest pytanie

2011-08-06T19:17:00.004+02:00

Wstęp (przeczytaj koniecznie, warto)

uprawiaj sport(y), lato to dobry czas na ruch,
dbaj o dietę (jeśli uważasz, że musisz), lecz pamiętaj, że dieta, to nie to samo, co odchudzanie; dieta to dbanie o odpowiednie odżywianie.
Odmawianie sobie posiłków mija się zupełnie z celem, gdyż Twój organizm potrzebuje niezbędnych składników budulcowych.

I specjalnie dla pań:

odchudzanie zagraża ciąży - nawet tej, którą planujecie za kilka(naście) lat...

Część właściwa (przeczytaj, jeśli zechcesz)

Pisałam już kiedyś o anoreksji i jej niszczących właściwościach, zamieniających człowieka we wrak człowieka. Problem dotyka tym bardziej, jeśli spotyka osobę nam bliską. Dorosły człowiek z reguły jest dojrzały i takiego za rączkę nie da się zawlec do lekarza czy lodówki, by jadł. Nie ma na to szans. I nie jest zbyt istotne, czy odmawia sobie jedzenia, czy nie czuje głodu (a raczej twierdzi, że głodu nie czuje). Ważne jest to, że zmusza organizm do przeorganizowania trawienia i wielu czynności metabolicznych. Z czasem organizm zrozumie, że jest w stanie przyjmować mniej pokarmu i mniej wody, przy tej samej aktywności fizycznej człowieka. Gdyby tak nie było, ludzie za czasów wojem ginęliby głównie z głodu, a nie w czasie walki. Zarówno na wojnie, jak i w psychice (i organizmie) człowieka pragnącego za wszelką cenę schudnąć, zaczyna się przeorganizowanie czynności - jakby nie było - życiowych. Tylko, warto zauważyć grubą czcionką, że w życiu codziennym nie jesteśmy uczestnikami żadnej walki, więc nie potrzebujemy zmuszać organizmy do tego, by przeorganizował swoje działanie.

W związku z powyższym nabyłam pewną książkę. Z osobistego punktu widzenia ma ona wiele wad, technicznych - na pierwszy rzut oka. Zatem, jeśli by to ode mnie zależało, z wielu powodów nie zezwoliłabym na wydanie takiej publikacji. Ale nie o tym chciałam pisać...

Książka nosi wdzięczny i zachęcający do kupna tytuł: "Schudnij 15kg w 30 dni". Dla mnie 15 kilogramów to spora masa mojego ciała, więc mnie tytuł nie zachęca ani trochę, niemniej, dla osób twierdzących inaczej cena kusi, a oczy się świecą do zdobycia wymarzonej sylwetki.

Nie kwestionując treści merytorycznych zawartych w książce pana Remigiusza Boruckiego, uważam, że główną grupą docelową powinny być jednak dojrzałe kobiety, pragnące zrzucić nadwagę np. po ciąży lub osoby z tendencją do tycia (wszak książka zawiera liczne przepisy kulinarne, wg których można dbać i kontrolować dietę), a nie młode, zgrabne, szczupłe nastolatki, którym się jedynie ubzdurało, że są "grube" lub "za grube".

Wielu z Was może stwierdzić, że łatwo mi być cyniczną w temacie odchudzania, bo - najwyraźniej - nie miałam problemów z wagą. Owszem. Nigdy nie narzekałam na zbędne kilogramy. I, o ile można by sądzić, że to dzięki "dobrym genom", o tyle powiem wprost, że ani geny nie są po mojej stronie, ani tryb życia. Prowadzę dość niezdrowy tryb życia, a mimo to nie narzekam na wagę swojego ciała.

Twierdzę, że osoby uprawiające sport (zupełnie amatorsko, ale z zaangażowaniem, pasją i sercem) zdecydowanie rzadziej narzekają na wagę ciała. Są za to narażone na wszelkie kontuzje, jakie się wiążą ze sportem, który uprawiają, niemniej organizm, który zmuszamy do wysiłku fizycznego jest zdrowszy pod względem czynnościowym. nasze narządy są zmuszone do pracy, co pozwala im pracować regularnie. To z kolei odwdzięcza się lepsza przemianą materii, zdrowszym trawieniem itp. Skutki są jak najbardziej pozytywne i wpływają również na samopoczucie człowieka.

Swoje teorie powinnam poprzeć badaniami, na takie jednak mnie nie stać, więc polecam wypróbować, poćwiczyć, może nie wyczynowo, może nie od razu po kilkanaście godzin dziennie, ale stopniowo, swobodnie, lecz regularnie - a wyniki będą widoczne już po krótkim czasie.

Osoby, które w młodości (czyt. lata szkolne) chętnie uprawiały sport, uczestniczyły czynnie na lekcjach wychowania fizycznego, uczęszczały na baseny, kolonie, rajdy rowerowe itp. mają większą odporność na złamania i wstrząsy, gdyż ich organizm jest przyzwyczajony do wysiłku fizycznego, a kości - bardziej wytrzymalsze niż u tych, którzy lekcje WF-u omijali szerokim łukiem. Wydaje się to być zupełnie naturalne, niemniej, nie każdy jest tego świadomy.

Gwiazdy nie mogą mieć przyjaciół [?]

2011-07-30T21:14:00.000+02:00

Ostatnio - zupełnie przypadkiem - wpadła mi w ręce gazeta, w której to jeden artykuł przykuł moją szczególną uwagę. Głosił on, że Kuba Wojewódzki podkochuje się w Annie Czartoryskiej. Młoda dziewczyna siedem lat temu wystąpiła w Idolu. Mając wtedy 20 lat, nie skupiła uwagi jurora; teraz - jak donosi gazeta - coś się zmieniło: wspólne obiady, wieczory itp.

W niespełna tydzień później zobaczyłam ogromny nagłówek na innym czasopiśmie z negującym powyższą plotkę. Artykuł wnosił, że to nie Ania Czartoryska, lecz tajemnicza blondynka jest nową - i prawdziwą - miłością Kuby Wojewódzkiego.

Że tak pozwolę sobie napisać: no i co z tego?

Mam na uwadze, że Kuba - jako osoba publiczna - ma niewiele prywatności i każdą znajomość z kobietą paparazzi może przedstawić jako intrygę. Ale czy dojrzały człowiek (showman czy nie-showman - nieważne) ma prawo mieć przyjaciół.

Gdybym to ja spotkała przypadkowo Kubę rano w kolejce po bułki, to paparazzi zrobiłoby ze mnie tę, z którą Kuba Wojewódzki jada śniadania?? Mało oryginalne i kompletnie niedojrzałe.

Plotki... Jak donoszą gazety - to znajomi dziennikarza dopowiadają historie. Takich przyjaciół to bym mieć nie chciała...

Muszę przyznać, że trochę żałuję, że w gazetach nie znajdę prawdy, tylko same pomówienia i plotki. Osoby publiczne już pewnie są zdystansowane do tego, co przeczytają w brukowcach i że nijak się mają te informacje do stanu rzeczywistego, ale - jako porządny obywatel - wolałabym, ba! chciałabym (życzyłabym sobie) przeczytać rzetelne informacje w każdego rodzaju mediach.

Skąd mam wiedzieć, która pogłoska jest bardziej prawdziwa? Nie tak łatwo być osobą publiczną... Paparazzi, złośliwe komentarze dotyczące sukcesów i wyolbrzymione porażki; wypunktowane defekty i mikro prywatności - czyli życie gwiazdy nie zawsze w świetle fleszy.

I odwieczne pytanie, czy wierzyć brukowcom. Moja odpowiedź jest jedna(k): nie.

Regulamin mBanku (ciągłe zmiany)

2011-06-24T11:45:00.001+02:00

Wieloletni klienci mówią, że regulamin kiedyś zmieniał się może raz na rok, teraz - co chwilę. Inni twierdzą, że co rusz nowy regulamin świadczy tylko o tym, że Bank chce zataić rzeczywiste zmiany, nie wypisując ich czarno na białym, lecz odwołując się do wielostronicowego regulaminu. Wypowiedzi co śmielszych użytkowników banku wypowiedziała się na forum (poniżej obwieszczenia o zmianach).

W mBanku jestem stosunkowo od niedawna (niecały rok), więc moje doświadczenie nijak się ma do doświadczenia osób, współpracujących z tym bankiem od wielu lat. Niemniej jednak, odkąd korzystam z usług banku, jestem świadkiem (już) kilkakrotnego uaktualniania treści regulaminu.

Poniekąd podzielam zdanie jednego z internautów, który ma dość prawdopodobną (w moim odczuciu) teorię: pierwszy regulamin został napisany przez laika, a ciągłe zmiany są tego konsekwencją. Ten sam internauta twierdzi również:

(...) Albo po prostu bank ciągłymi zmianami chce zniechęcić do jego czytania, aby w końcu wprowadzić jakieś opłaty.

Mój stosunek do zaistniałej sytuacji jest może nie całkiem spójny, lecz - nikogo nie oczerniając i nie namawiając do rezygnacji lub ucieczki (niektórzy otwarcie deklarowali swoje odejście, jakby to miało rozwiązać wszelkie kwestie płatności czy zmian w regulaminach również w innych instytucjach - bez bogatszego komentarza...)

I tak:
Pomijając indywidualny stosunek do nowego regulaminu, w którym jest sporo błędów, przekonanie, iż będzie jeszcze więcej "uaktualnień" regulaminu jest jak najbardziej słuszne. W obecnym dokumencie przewija się sporo błędów (m. in. językowych, np. "ukończyła co najmniej 13 rok życia", czytać należy: "ukończyła co najmniej trzynaście rok życia"; powinno być oczywiście "... 13. rok życia" - z kropką - co daje "... trzynasty rok życia").
Każdy ma prawo do popełniania błędów, jednak uważam, że osoby kompetentne na odpowiedzialnych stanowiskach (nie wiem, czy dokument sklejał informatyk czy sekretarka, ale kompetencje obowiązują pracownika firmy) powinny błędów unikać i rzetelnie sprawdzać ich ewentualne istnienie, niezwłocznie je eliminując. Takich drobnych błędów jest więcej... Wspomnieć należy również o interpunkcji i błędach ortograficznych. Tak. Nieprawidłowe formatowanie tekstu skutkuje złą pisownią, więc błędami ortograficznymi i interpunkcyjnymi.

Twierdzę, że uczniowie gimnazjum wiedzą, że myślnik ("-") z reguły jest poprzedzony spacją jak i po nim spacja następuje. A wyraz "oszczędnościowo-rozliczeniowym" należy pisać łącznie; w dokumencie podanym wyżej bywa różnie, np. 'oszczędnościowo - rozliczeniowym", gdzie obecna forma zapisu świadczy o tym, że myślnik pełni rolę pauzy (jak np. w dialogach), a nie łącznika (jak w tym konkretnym przypadku powinien). Oczywiście dla człowieka rozumnego nie jest trudnością poprawne odczytanie treści (czyli takie, jakie autor tekstu najprawdopodobniej chciał przekazać, myśląc o znaczeniu wyrazu w poprawnej formie zapisu), jednak błąd za błędem razi po oczach i sugeruje, że jednak pracownicy odpowiedzialni za wygląd owego regulaminu jak i za jego treść sami NIE czytają, NIE sprawdzają i NIE poprawiają owego regulaminu.

Osobisty apel:

Szanujcie klienta i język ojczysty - używajcie poprawnej polszczyzny.

Przy tym wszystkim, co zostało napisane przez klientów (i nie tylko) należy jednak pamiętać, że zmiany są również po to, aby przypomnieć treści zawarte w regulaminie, więc ciągłe narzekanie mija się z celem. Albo jest się gotowym na przyjęcie regulaminu (czytając go lub nie), albo nie. Druga opcja powinna być równoznaczna z odejściem, jak stanowi regulamin. Tylko, kto go czyta w całości...

Kreatywność w TV

2011-06-18T14:36:00.000+02:00

Kolaż z klatek filmu autorstwa mileyismine

Phineas and Ferb (Fineasz i Ferb) - jedna z niewielu bajek, reklamujących kreatywność.

Sympatyczni chłopcy każdego dnia wpadają na genialne pomysły, które realizują niezwłocznie. Ich siostra za wszelką cenę chce ich przyłapać. Rodzice jednak nie wierzą w nazbyt niewiarygodne historie córki, opowiadane w pośpiechu przez telefon komórkowy. Nastolatka próbuje więc udowodnić, że ma rację i że chłopcy niebezpieczne roboty, maszyny i konstrukcje, które jej zdaniem są niebezpieczne i chłopców należy za to ukarać. Rodzice fanaberie córki traktują z przymrużeniem oka.

Braci cechuje kreatywność, otwartość i odwaga. Ich głównym celem jest chęć uprzyjemnienia sobie i innym wakacji. Wspólnie z przyjaciółmi korzystają z własnych (wy)tworów i świetnie=aktywnie spędzają czas wolny. Starsza siostra z reguły całą uwagę poświęca na "donoszenie" na braci, przez co omija ją cała zabawa.

Phineas and Ferb to serial dla całej rodziny. Elementy humoru, walki dobra ze złem oraz licznych utworów muzycznych trafią nawet do wytwornych odbiorców.
Przeczytaj więcej o serialu na Wikipedii.

Nowy design Bloggera (2011)

2011-05-26T20:14:00.067+02:00

Po około tygodniu ciężkiej pracy Blogger zakończył zmagania i udostępnia nowy design pulpitu nawigacyjnego. Kilka dni temu udostępnił nowy wygląd nawigacji:

i niebawem - nowy wygląd dla edytora postów

Jak widać, nieuniknione są pewne błędy i niedociągnięcia, które wymagają jeszcze drobnych poprawek, niemniej, wyniki świadczą o rozwoju Bloggera, a łatwość obsługi maksymalnie wzrosła. Nawigacja jest czytelna i zrozumiała, przy czym nowe przejrzyste menu znacznie ułatwia korzystanie z narzędzi.

Poniżej przedstawiam niektóre ze zrzutek pulpitu nawigacyjnego.

Jednak, z nieoficjalnych źródeł wynika, że nie każdy użytkownik ma dostęp do zmian Bloggera. Z początku można było sądzić, że tylko użytkownicy draft.blogger.com mają ten zaszczyt. Aczkolwiek znam bloggerów, którzy korzystają z drafta i - jednak - nadal mają przed oczyma "stary" widok. Zastanawiające. Najprawdopodobniej to tylko kwestia czasu.

Figury geometryczne. Czworokąty

2011-04-23T23:50:00.001+02:00

Mój pierwszy autorski program komputerowy "Figury geometryczne. Czworokąty". Program należy do pakietu programów edukacyjnych "eAsy". Jest ogólnodostępny i działa na licencji Creative Commons BY-NC-SA.

Program oblicza wszystkie charakterystyczne wielkości matematyczne dla wybranych czworokątów, takie jak: długości boków, przekątnych, obwodu oraz pole powierzchni. W przypadku trapezów również: długości podstaw, ramion i wysokości.

Aplikacja ta jest skuteczną pomocą w zadaniach obliczeniowych. Służy również do sprawdzania i weryfikowania wyników. Jest bardzo intuicyjna w obsłudze, a wszystkie niezbędne czynności można wykonać przy pomocy samej klawiatury. Dzięki temu sprawdza się również na laptopach czy netbookach.

Okno startowe programu

Program można pobrać z mojej strony. Opis programu znajduje się w tym artykule.

Torcik

2011-02-09T20:42:00.000+01:00

Wśród innych prezentów i widocznego tortu, dostarczono mi dzisiaj paczkę, którą zamówiłam kilka dni temu. Akcesoria zadowalające. W wolnej chwili będę się musiała zająć archiwizacją materiałów ze studiów. Ku temu, m. in. służą zakupione przeze mnie artykuły biurowe ;-) Zakupy przez Internet mają wieeele plusów :-)

Jak wprowadzić metodę przeciwnych współczynników?

2011-01-05T23:33:00.004+01:00

Poniżej przedstawiam konspekt do przeprowadzonej przeze mnie lekcji matematyki. Temat owej lekcji brzmiał: Rozwiązywanie układów równań metodą przeciwnych współczynników (lekcja wprowadzająca). Lekcja (s)podobała się dyrektorowi szkoły, który ją hospitował. Po lekcji otrzymałam kilka pochwał i słuchałam ich z satysfakcją.
Jestem niemal pewna tego, że w następnych latach nauczyciele wykorzystają mój pomysł na lekcję wprowadzającą do rozwiązywania układów równań. I bardzo mnie to cieszy :)

Kreatywność ucznia - cz.2

2010-12-30T16:41:00.001+01:00

Poprosiłam jedną z uczennic (niespełna 12 lat) o wymyślenie dziesięciu zastosowań rolki papieru toaletowego. Po kilku minutach otrzymałam listę jej propozycji. Oto ona:

Luneta.
Lornetki.
Mini podobizny - czyli ludki, którym można dorobić włosy, twarze, portki, nóżki i ręce.
Tor przeszkód dla piłeczki.
Piórnik.
Pudełko.
Serpentyny.
Ozdoby.
Telefon - a raczej dawne woki toki.
Mumia - nie wymaga komentarza ;-).

Pomysły powstały niemal natychmiast. Podejrzewam więc, że mając w sobie nutkę kreatywności, można wymyślić inne; być może bardziej lub mniej praktyczne, być może bardziej lub mniej proste do wykonania, być może bardziej lub mniej przyziemne, ale z pewnością inne i ciekawe. Zapraszam do dzielenia się swoimi pomysłami (w komentarzu do tego posta).

Podarunki

2010-12-23T22:30:00.001+01:00

Ja... bardzo lubię sprawiać niespodzianki ludziom. Nawet tym, z którymi nie mam bliskiego kontaktu. W zeszłym roku, na przykład, wysłałam pocztą koleżance z liceum płytę z audiobookami jej ulubionej autorki, Danielle Steel. Bardzo się ucieszyła i na pewno nie spodziewała się takiego prezentu (mimo iż ja z reguły zaskakuję ludzi ;)). W zeszłe święta (2009) (a może tzw. święta jednak są magiczne?) wysłałam niektórym koleżankom ze studiów (m.in. L.H., N.B., M.M.) i kilku z liceum (m.in. M.P., W.P.) kartki z życzeniami, każdej inne życzenia, osobliwe i specjalnie dla nich wymyślone. W listopadzie (2009) napisałam piosenkę dla jednej koleżanki ze studiów, dla innej wiersz, a dla jeszcze innej - życiowy esej.

Czasami ofiarowuję ludzi z okazji "bez okazji", a często po prostu szukam okazji, by sprawić komuś radość - np. pół roku razem, 9-ty miesiąc razem, 21. urodziny, okolicznościowa sytuacja (jak np. te wiersze) i takie różne ;)

Nie jestem natomiast przyzwyczajona do otrzymywania prezentów. Często zaznaczam, że ich nie lubię. Dlaczego? Trudno mi powiedzieć; może dlatego, że nie wiem, jak się "odpowiednio" wtedy zachować, może dlatego, że uważam, że nie zasługuję na prezent(y), a może dlatego, że w danym momencie nie mam nic w zamian... A może jest inny powód, którego jeszcze nie znam...?

Planując (przedświąteczny) wyjazd do Kęt, wiedziałam, że nie chcę jechać z pustymi rękami i wiedziałam, że z pustymi nie pojadę. Dla Piotra miałam już wcześniej upatrzony prezent (niestety wszystkie drukarnie, do których pisałam, nie odpowiadały lub członkowie zespołów odpowiedzialni za tę część, która mnie interesowała, byli nieobecni). Poza kalendarzem własnego projektu (wraz ze zdjęciami: moimi, Piotra i naszymi wspólnymi) miałam dlań zaplanowanych kilka innych drobiazgów. Drobiazgi te - jak zwykle - praktyczne (przynajmniej w moim odczuciu).

Dylemat stanowił natomiast prezent (może odpowiedniejszym słowem byłby tutaj upominek) dla mamy Piotra. Nie mając lepszego pomysłu (ani zbyt wiele czasu), kupiłam ptasie mleczko (które bardzo lubię) oblane gorzką czekoladą (którą lubi mama Piotra). Z racji tego, że Piotrowi sprezentowałam teczkę A4, torba z tekstem "We're the best friends" okazała się za mała, więc w nią wpakowałam ptasie mleczko, a Piotrowi kupiłam inną, z bombkami. Czy lizus? Nie sądzę. Po prostu naprawdę lubię, gdy ludzie są szczęśliwsi o ten jeden uśmiech, przynajmniej ;) Przypomniało mi się kilka przykładów:

kupiłam długą białą różę i paczkę rafaelków dla mojej polonistki z liceum - już po maturze (niestety nie było jej tego dnia w szkole, więc nie mogłam jej wręczyć mojego podarunku, a rafaelki powędrowały chyba do mamy),
przywiozłam specjalnie do Cieszyna książki z angielskiego do mojej wychowawczyni z myślą, że mogą się jej przydać (na pewno jej bardziej niż mnie) oraz książki dla Przemka (nauczyciela matematyki w tym samym liceum), któremu również mogły okazać się przydatne,
napisałam wiersz do pani Sznapki z okazji tego, że doszły do nas słuchy, że odchodzi na emeryturę
i wiele wiele innych sytuacji mogłabym przytoczyć, ale już i tak za bardzo się rozpisałam...

Wracając do meritum, otrzymałam ślicznego aniołka, a właściwie dwa: jeden (jak) z obrazka, a drugi, żeby mnie chronił :) Moim bliskim (mamie i siostrze) przypadły od razu do gustu. Mnie również, zwłaszcza, że najcenniejsze są podarunki wykonane prosto z serca, często własnoręcznie. Oto on:

Społeczny konflikt telewizyjno świąteczny

2010-11-24T23:49:00.001+01:00

Okazało się, że mam zbyt dużo do powiedzenia, by moja opinia mogła znaleźć się jedynie na Blipie (160 znaków?). I mimo iż temat chodliwy (co mnie z reguły skutecznie zniechęca), postanowiłam napisać. Sprawa dotyczy emisji "Kevina samego w domu" w jednej z polskich stacji telewizyjnych w czasie tegorocznych Świąt Bożego Narodzenia.

Najpierw oznajmiono mi, że film nie zostanie wyemitowany, a następnie, że ludzie - antyrewolucjoniści w tej kwestii, broniący "polskiej tradycji świątecznej" - są w głębokim szoku. Ich determinacja doprowadziła do powstania internetowej petycji (znajdującej się pod tym adresem), która przerodziła się w istny monotematyczny blog. Internauci, jak przystało na broniących swoich praw (tylko jakich praw?) unieśli się krzykiem, a nawet wyzwiskami. Nie obce też były argumenty, że Kevin leciał co rok, Kevin to synonim świąt, bez Kevina nie ma świąt, etc. Na ile, jednak, owe głosy są zgodne z sumieniem, a na ile ironią - nie wiem.

Petycja ta o tyle mnie nie zdziwiła, o ile najprawdopodobniej osoby podpisujące się w niej (pseudonimem, imieniem lub nazwiskiem) są najzwyczajniej przyzwyczajeni do emisji tego filmu w czasie świąt. Być może dla nich jest to tradycja świąteczna. Ale nie każdy lubi ten film i nie każdy musi go oglądać, nawet jeśli jest emitowany w telewizji.

Uważam, że cały ten śmieszny konflikt jest zupełnie niepotrzebny. Może ktoś mi odpowie, dlaczego spór w ogóle ma miejsce?

Z moich wieloletnich obserwacji wynika, że Wigilia Bożego Narodzenia oraz pierwszy i drugi Dzień Bożego Narodzenia trwają razem trzy dni. Czy w ciągu tych trzech dni (a dają one w sumie 72 godziny) istnieje szansa na obejrzenie takiego filmu, na jaki się ma ochotę, czy stacje telewizyjne emitują tylko i wyłącznie owego Kevina..., o który to spór się toczy?

Głosy "przeciw" tej samej petycji (świadczące o chęci odrzucenia tej monotonii świąt) są równie mocne, równie jednostronne i równie agresywne, jak te broniące "tradycji"... Oczywiście, każdy ma prawo do własnego zdania. Byłabym jednak wdzięczna, gdyby te zdania były niewulgarne.

Tymczasem, zarówno jedna i druga strona bywa bardzo agresywna w swoich wypowiedziach, co pozwala mi jedynie stwierdzić, że spór sam w sobie rodzi agresję. A dotyczy to tylko kwestii emisji zabawnego filmu dla całej rodziny od lat widniejącego w programie telewizyjnym.

Osobiście nie przeszkadza mi Kevin... w okresie świąt. Jest to pewna stała oferta stacji telewizyjnej, która od lat nie uległa zmianie. Czy to dobrze, czy źle - nie mnie oceniać. Warto jednak pamiętać, że zmiany nie zawsze prowadzą do rozłamu; czasami - wręcz do rewolucji, a często do nowości, które - jak wiadomo - uprzyjemniają nam raczej życie niźli uprzykrzają.

Każdy ma wybór. Kto chce - ogląda (cokolwiek), kto nie chce - jest w stanie zadbać o ciekawszą - dla niego - filmotekę na ten wieczór. Jeśli już się ma zamiar spędzać wigilijny wieczór z telewizją czy komputerem, wcale nie jest się zmuszonym oglądać tę czy tamtą stację. Można zadbać o filmy takie, na jakie mamy ochotę, i do których mamy dostęp (nie tylko dzięki telewizji). Jeśli jednak ktoś ma inne plany niż stateczny wieczór przez telewizorem - dlaczego tak burzliwie miałby się wypowiadać na temat programu telewizyjnego, który nawet go nie interesuje?

Niektóre zjawiska są dla mnie niepojęte lub co najmniej dziwne (w negatywnym znaczeniu tego słowa).

A co, jeśli to tylko prowokacja?

Niektórzy lubią poezję

2010-08-17T12:15:00.003+02:00

Niektórzy -
czyli nie wszyscy.
Nawet nie większość wszystkich ale mniejszość.
Nie licząc szkół, gdzie się musi,
i samych poetów,
będzie tych osób chyba dwie na tysiąc.

Lubią -
ale lubi się także rosół z makaronem,
lubi się komplementy i kolor niebieski,
lubi się stary szalik,
lubi się stawiać na swoim,
lubi się głaskać psa.

Poezję -
tylko co to takiego poezja.
Niejedna chwiejna odpowiedź
na to pytanie już padła.
A ja nie wiem i nie wiem i trzymam się tego
jak zbawiennej poręczy.
_____________________
Wisława Szymborska

Porządek

2010-07-16T09:00:00.003+02:00

Co to jest porządek? Postanowiłam chwilę się zastanowić nad zjawiskiem porządku (nie matematycznego) i stworzyłam taką oto definicję:

Porządek to stan, w którym w łatwy sposób i sprawnie potrafisz odnaleźć przedmioty; wiesz, gdzie ich szukać i nie przeszkadza Ci droga, jaką musisz przebyć, by je odnaleźć.

A mówiąc droga, mam na myśli sekwencję czynności, jakie trzeba wykonać.

Jest to prosta definicja. Ani zawiła, ani skomplikowana. Rzeczowa. I - przede wszystkim - poprawna.

W moim odczuciu porządek (np. w pokoju) jest właśnie takim stanem, w który JA szybko i sprawie potrafię odnaleźć przedmioty, rzeczy, ubrania, notatki itp. I, co najważniejsze, do mojego porządku nikt z domowników nie ma zastrzeżeń :-)

Dlaczego nie powinno się trąbić na rowerzystów?

2010-07-02T13:00:00.004+02:00

Klakson to urządzenie, które kierowcy często stosują do wyrażania swoich emocji na drodze. Albo w złości, gdy ktoś zajedzie nam drogę, albo w sposób nieco prymitywny, "żeby zatrąbić na dziewczynę", albo na rowerzystę jadącego bez trzymanki... No właśnie... Co to da?

O ile wyładowanie złości ludziom poprawia nieraz nastrój, a dziewczyna, która zareaguje na klakson jest powodem do tzw. dumy dla młodych podrywaczy, o tyle rowerzysta może się przestraszyć klaksonu (przecież się go nie spodziewa) i stracić równowagę. Utrata tejże może spowodować nawet wypadek, a już na pewno utrudnienie ruchu drogowego.

Kierowcy, zastanówcie się, czy klakson jest potrzeby Wam po to, by odreagować czy zaznaczyć swoje "miejsce w stadzie". To, że siedzicie w samochodzie, a rowerzysta jedzie bez trzymania się kierownicy, wcale nie oznacza, że on łamie bardziej prawo niż Wy. Pamiętając o pasach, przestrzeganiu prędkości, etc. A samo (zbędne) używanie klaksonu jest również wykroczeniem.

Reklamy SMS część 1

2010-06-28T21:30:00.002+02:00

Reklamy SMS, podobnie jak reklamy telewizyjne nie zawsze są przemyślane przez ich twórców. Nie raz chciałoby się poprawić taką reklamę o swój komentarz, który byłby - naszym zdaniem - lepszy, przyjemniejszy, zabawniejszy, itd. Większość z nas jednak nie ma takiej mocy sprawczej, toteż godzi się na reklamy w tej postaci, jaką nam prezentują odgórnie lub przełącza stacje. SMS można, ale nie trzeba odebrać. Ja odbieram. Czytam. I dziwię się twórcom, zadając sobie pytanie: "a gdzie profesjonalizm?"

Treść SMS była następująca:

Czy wiesz gdzie jest teraz Twoje dziecko? Aktywuj usluge - do lokalizacji wystarczy, ze bedzie mialo telefon! Wiecej: [tu adres strony internetowej]

Pomijając fakt, że reklamy czemuś mają służyć (o tym innym razem), to bezdenna jest kwestia takich SMS jak ten powyżej.

A co - pytam się - jeśli takiego SMS dostanie osoba bezdzietna? kobieta, która nie może mieć dzieci? małżeństwo, które bardzo się stara o adopcję? Rodzice, którzy niedawno pochowali swoje dziecko? rodzice, których córka czy syn zaginęli? Pytam się, co wtedy?

Oczywiście, twórcom tego typu akcji nie przyjdzie do głowy selekcjonować odbiorców... Zresztą, na jakiej podstawie mieliby to zrobić, prawda? A SMS jest masowy i Zarząd - bo nie wiem, jak nazwać ludzi odpowiedzialnych za rozsyłanie SAS (Short Advertisments Services) - nie wie, do kogo trafiają te wiadomości. Ograniczenie polega jedynie na tym, że użytkownicy danej sieci otrzymują jednakowe SMS i SAS...

Bezimienność takich wiadomości (i czy to konkursowych, czy informacyjnych) prawie tak samo mnie wzrusza do czerwoności, jak masowe życzenia świąteczne (choć to nieco inna historia). Jeżeli ktoś mnie traktuje jako Iksińskiego, którego nawet nie wymieni z imienia, to znaczy, że nie szanuje mnie na tyle, by rzeczywiście pisał do mnie... i tylko do do mnie (a przynajmniej ja, jako odbiorca wiadomości, mam być przekonana, że pisze tylko i wyłącznie do mnie).

Gombrowicza słów kilka...

2010-06-20T01:02:00.004+02:00

Nie mogłam się powstrzymać przed umieszczeniem tego wideo na moim blogu, mimo wyłączonej opcji osadzania w serwisie YouTube. Prawdopodobnie Autor nie życzył sobie osadzania swojego filmu na blogach Internautów, ale - osobiście - uwielbiam ten spot i nie mogłam się powstrzymać.

Zatem przepraszam Autora za tę ramkę... Ładniej tak, niż link prowadzący do filmu wideo, IMHO.

Ludzie odchodzą z dnia na dzień

2010-06-03T10:03:00.002+02:00

Ludzie odchodzą z dnia na dzień
Tak szybko
Plujemy sobie wtedy w twarz
Że tak wiele zostało niewypowiedzianych słów
Utajonych prawd
Dotrzymanych tajemnic
I nagle chcemy krzyczeć
W imię dobra słusznych idei
Dla spokoju

Ludzie odchodzą z dnia na dzień
Nie żegnają się
Nie płaczą
Nie dopuszczają myśli o śmierci
Żyją
Do końca swych dni

Czy nie jest tak, że wierzymy
W życie pozagrobowe
Dlatego że boimy się umierać
I boimy się myśleć
Że już nie ma tych ludzi wśród nas
Boimy się...?

Nauka a wyobraźnia

2010-04-26T00:28:00.005+02:00

Może się wydawać, jak śpiewali kiedyś laureaci popularnego programu rozrywkowego Idol, że nauka z wyobraźnią w parze nie idzie. Ba. Nawet niektórych głosy powiedzą, że te dwa światy się kłócą ze sobą i nie współgrają. Mam jednak czelność obalić tę tezę, podając poniższy obraz za przykład, jak nauka może wpływać na naszą wyobraźnię ;-)

Źródło: http://www.spacetelescope.org

Adresy hospicjów w Polsce

2010-04-23T00:24:00.007+02:00

Poniżej przedstawiam adresy wszystkich hospicjów w Polsce:

BĘDZIN
ul. Sączewskiego 27, 42-500 Będzin
tel. (0-32) 267-32-85
Hospicjum Onkologiczne fundacji "Pro Salute"

BIAŁYSTOK
ul. Piotrkowska 2, 15-439 Białystok
tel. (0-85) 742-11-00
Towarzystwo Przyjaciół Chorych HOSPICJUM

BIELSKO-BIAŁA
ul. NMP Królowej Polski 15, 43-300 Bielsko-Biała
tel. (0-33) 811-03-67
Hospicjum św. Kamila

CHORZÓW
ul. B. Chrobrego 17, 41-500 Chorzów
tel. (0-32) 241-66-94
Stowarzyszenie Opieki Hospicyjnej i Paliatywnej - Hospicjum im. św. Antoniego

CHRZANÓW
al. Henryka 2/4, 32-500 Chrzanów
tel. (0-32) 623-11-53
Społeczne Stowarzyszenie hospicjum im. św. Józefa

CIESZYN
ul. Wąska 2a, 32-400 Cieszyn
tel. (0-33) 851-45-14
Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych Hospicjum im. Łukasza Ewangelisty

CZĘSTOCHOWA
ul. Czarnieckiego 44, 42-200 Częstochowa
tel. (0-34) 261-09-82
Stowarzyszenie Opieki Hospicyjnej Ziemi Częstochowskiej

ELBLĄG
ul. M. Kopernika 26-28, 82-300 Elbląg
tel. (0-55) 234-63-65
Hospicjum św. Jerzego im. Aleksandry Gabrysiak

GDAŃSK
ul. Chodowieckiego 10, 81-372 Gdynia
tel. (0-58) 661-55-52; 620-05-52
Stowarzyszenie Hospicjum św. Wawrzyńca przy parafii NMP

GLIWICE
ul. Daszyńskiego 29, 44-101 Gliwice
tel. (0-32) 231-37-06
Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych Hospicjum Miłosierdzia Bożego

GORZÓW WIELKOPOLSKI
ul. Stilonowa 21, 66-400 Gorzów Wielkopolski
Hospicjum im. św. Kamila

INOWROCŁAW
ul. Wojska Polskiego 20, 88-100 Inowrocław
Hospicjum Bł. Królowej Jadwigi

JASTRZĘBIE ZDRÓJ
ul. Pszczyńska 128b, 44-335 Jastrzębie-Zdrój
tel. (0-32) 471-20-55
Hospicjum Domowe przy parafii św. Katarzyny

JAWORZNO
ul. Gwarków 1, 43-600 Jaworzno
tel. (0-32) 616-74-44
Hospicjum Homo-Homini-Caritas im. Brata Alberta

KALISZ
ul. Harcerska 1a, 62-800 Kalisz
Hospicjum E. Bojanowksiego

KATOWICE
ul. Plebiscytowa 8, 40-032 Katowice
tel. (0-32) 251-70-32
Stowarzyszenie Hospicjum im. św. Franciszka

KIELCE
ul. Urzędnicza 3, 25-547 Kielce
tel. (0-41) 345-77-87
Hospicjum Domowe św. Franciszka z Asyżu

KOSZALIN
ul. Słoneczka 15, 75-642 Koszalin
tel. (0-94) 340-36-96
Hospicjum św. Maksymiliana Kolbe

KRAKÓW
ul. Fatimska 17, 31-831 Kraków
tel. (0-12) 641-46-55
Towarzystwo Przyjaciół Chorych Hospicjum

LUBLIN
ul. Bernardyńska 11a, Lublin
tel. 741 (0-81) 746-19-00
Lubelskie Hospicjum dla Dzieci

ŁOMŻA
ul. Rybaki 3, 18-400 Łomża
tel. (0-86) 212-66-16
"HOSPICJUM" Łomżyńskie Towarzystwo Przyjaciół Chorych p.w. Świętego Ducha

ŁÓDŹ
ul. Paderewskiego 4, 93-507 Łódź
Zakład Opieki Hospicyjnej

ul. Gdańska 111, 90-507 Łódź
tel. (0-42) 636-24-08
Zakład Domowej Opieki Hospicyjnej Caritas Archidiecezji Łódzkiej

MYSŁOWICE
ul. Cegielniana 7b, 41-400 Mysłowice
tel. (0-32) 222-35-13
Społeczne Towarzystwo Hospicjum CORDIS

NOWY SĄCZ
ul. Kościuszki 24, 33-330 Nowy Sącz
tel. (0-18) 441-44-74
Towarzystwo Przyjaciół Chorych "Sądeckie Hospicjum"

PABIANICE
ul. Dąbrowskiego 46, 95-200 Pabianice
tel. (0-42) 215-75-79
Stowarzyszenie Opieki Hospicyjnej Powiatu Pabianickiego

PIŁA
ul. Wawelska 32/1, 64-920 Piła
tel. (0-67) 12-96-61
Stowarzyszenie Hospicjum

PŁOCK
ul. Bielska 19, 09-400 Płock
tel. (0-24) 62-46-64
Hospicjum Płockie pw. Bł. U. Ledóchowskiej

POZNAŃ
ul. 27 Grudnia 3, 61-737 Poznań
Wielkopolskie Hospicjum dla Dzieci i Dorosłych

ul. Łąkowa 1/2, 61-878 Poznań
Hospicjum Palium - Ośrodek Opieki Dziennej

PSZCZYNA
ul. Skłodowskiego 1, 43-200 Pszczyna
tel. (0-32) 738-62-62
Hospicjum bł. Ojca Pio

RACIBÓRZ
ul. Żółkiewskiego 21/1, 47-400 Racibórz
tel. (0-32) 415-53-39
Hospicjum św. Józefa

RADOM
ul. Idalińska 32b, 26-600 Radom
Caritas Diecezji Radomskiej Hospicjum św. Józefa

RAWA MAZOWIECKA
ul. Tomaszewska 10i, 96-200 Rawa Mazowiecka
tel. (0-46) 814-58-59
Stowarzyszenie "Hospicjum"

SIERADZ
ul. Armii Krajowej 7, 98-200 Sieradz
tel. (0-43) 713-24
Stowarzyszenie Opieki Ziemi Sieradzkiej

SŁUPSK
ul. Prof. Lotha 26a, 76-200 Słupsk
tel. (0-59) 411-643

SOPOT
ul. Niepodległości 759a, 81-838 Sopot
tel. (0-58) 555-11-86
Hospicjum im. św. Siostry Faustyny

SOSNOWIEC
ul. Naftowa 35 (Stacja Caritas), 41-200 Sosnowiec
tel. (0-32) 293-44-29
Hospicjum Domowe św. Tomasza Apostoła

SZCZECIN
ul. Pokoju 77, 71-740 Szczecin
tel. (0-91) 428-25-08
Hospicjum Stacjonarne "Gościniec Królowej Apostołów"

ul. Św. Ducha 9, 70-205 Szczecin
tel. (0-91) 433-48-93
Hospicjum Domowe św. Jana Ewangelisty

TARNOWSKIE GÓRY
ul. Opolska 26c, Tarnowskie Góry
tel. (0-32) 384-19-11
Hospicjum Królowej Pokoju

TOMASZÓW MAZOWIECKI
ul. Warszawska 46, Tomaszów Mazowiecki
tel. (0-44) 724-63-76
Niepubliczny Zakład Opieki Paliatywno-Hospicyjnej

TORUŃ
ul. Grunwaldzka 64, 87-100 Toruń
tel. (0-56) 651-14-37
Zespół Opieki Paliatywnej, Hospicjum "Światło" PTOP

TYCHY
ul. Nałkowskiej 19, 43-100 Tychy
tel. (0-32) 218-10-13
Społeczne Stowarzyszenie hospicjum

WARSZAWA
ul. Kasprzaka 17a, 01-211 Warszawa
tel. (0-22) 632-57-74
Warszawskie Hospicjum dla Dzieci

ul. Modzelewskiego 98a, 02-678 Warszawa
tel. (0-22) 646-31-20
Mokotowskie Hospicjum Św. Krzyża

WEJHEROWO
ul. 3-maja 19, 84-200 Wejherowo
tel. (0-58) 672-25-24
Hospicjum św. Judy Tadeusza

WŁOCŁAWEK
ul. Wolności 44, 87-800 Włocławek
tel. (0-54) 412-22-71
Zespół Opieki Domowej Polskiego Towarzystwa Opieki Paliatywnej

WROCŁAW
ul. Poświęcka 8a, 51-128 Wrocław
tel. (0-71) 344-84-74
hospicjum św. Weroniki

ZABRZE
ul. Dworcowa 8a/5 Zabrze
tel. (0-32) 271-77-44
Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych "Hospicjum"

ZAWIERCIE
ul. Miodowa 14, Zawiercie
tel. (0-60) 227-75-61
Katolickie Stowarzyszenie "Hospicjum"

ŻARÓW
ul. Armii Krajowej 56, 58-130 Żarów
tel. (0-74) 857-03-50
Towarzystwo Przyjaciół Chorych HOSPICJUM

Źródło: M. Kocych-Imielska, D. Kania, Jak anioł jasny, 2003

Ironia losu

2010-04-17T23:45:00.002+02:00

Co za ironia
Człowiek człowiekowi wilkiem*
Człowiek człowiekowi katem
Ludzie [?] ludziom zgotowali ten los?**
Nie - Historia.

Katastrofalny wypadek -
przypadek czy kolej rzeczy?
- Tragedia.

Mówimy za dużo
myślimy zbyt wiele
Żałują nawet nieprzyjaciele
wrogowie, opozycja
polityczni ateiści
- czy szczerze?

Historia depcze Nam po piętach
Po raz kolejny giną ludzie
Tam
gdzie dziesiątki lat temu
- w Katyniu.

Co za ironia
Szperamy w księgach, zapiskach historii
pragniemy prawdy
Rozdrapując stare rany
ściągamy na siebie nieszczęście.

Zginęła Elita
Tak
Mieliśmy elitę
zginęli wszyscy***
I co im teraz po orderach
zaszczytach
- niewiele.

* za: E. Stachurą [w:] Człowiek człowiekowi
** za: Z. Nałkowską [w:] Medalionach
*** 96 osób: 89 z elity państwa oraz 7 z załogi samolotu Tupolew 154, 10.04.2010 roku w Smoleńsku k. Katynia

Niepopularna i szczęśliwa

2010-04-17T18:03:00.003+02:00

Postanowiłam zobaczyć, jak wyglądają statystyki odwiedzeń na moim blogu, na którym ogłosiłam, że już nigdy niczego nie napiszę. Wynik mnie nie z(a)dziwił :-)

Nie narzek(ał)am na popularność - to fakt. Lecz nie o popularność mi chodzi,(ło) a właśnie o tych nielicznych, którzy jednakowoż czytywali mego bloga. Zważywszy na to, że nie publikowałam zbyt regularnie, jest mi miło, że ktoś tam (jednak) zaglądał :-)

Tutaj zdecydowanie częściej zamierzam publikować, gdyż początkowe zamierzenie co do zawartości tego bloga nie zmieniło się - nadal chcę tu pisać wszystko to, co niegdyś pisałam do szuflady. A przy okazji miejsce to (po)służy mi jako blog. W dowolnym znaczeniu tego słowa.

"Panie Janie" w czterech językach

2010-04-17T00:01:00.008+02:00

Polski:

Panie Janie! Panie Janie!
Rano wstań! Rano wstań!
|: Wszystkie dzwony biją :|
Bim bam bom, bim bam bom.

English:

Are you sleeping, are you sleeping,
Brother John, brother John,
|: Morning Bells are ringing :|
Ding ding dong, ding ding dong.

German:

Bruder Jakob, Bruder Jakob,
Schläfst du noch? Schläfst du noch?
|: Hörst du nicht die Glocken? :|
Ding dang dong, ding, dang dong.

Italian:

Frà Martino, companaro,
Dormi tu? Dormi tu?
|: Suona le campane! :|
Din don dan, din don dan.

Zaproszenie w Gmailu - nowość

2010-04-16T00:06:00.005+02:00

Od kilku dni w poczcie elektronicznej Gmail.com można zaprosić osoby do uczestniczenia w wydarzeniu (wydarzenia umieszczane są w Kalendarzu, który wybierzemy z listy). Wydaje się to być o tyle przyjemne połączenie, gdyż nie trzeba wchodzić do Kalendarzy Google'a i tam tworzyć wydarzenia, i tam zapraszać osób. Połączenie to pozwala w treści maila napisać nie tylko informacje (które chcieliśmy napisać poza treścią zaproszenia), ale również treść samego zaproszenia (która będzie widoczna w wydarzeniu w kalendarzu).

Jak wysłać zaproszenie w treści maila?
Otóż nic prostszego: pisząc nową wiadomość, obok linku "załącz plik" powinno widnieć: "Wstaw: Zaproszenie".

Po kliknięciu podkreślonego wyrazu, wyskoczy okno z możliwością edytowania treści wydarzenia, które wedle uznania należy wypełnić.

Zaproszenie to automatycznie zapisuje listę osób, które są zapraszane, utożsamiając ją z listą osób, do których był adresowany mail. Z tego powodu, wygodniej jest najpierw wypisać adresatów, później kliknąć w "wstaw: zaproszenie". A otrzymana wiadomość wygląda mniej więcej tak:

Życie to dramat...

2010-04-15T19:15:00.004+02:00

...lecz Ty wybierasz, jak go interpretować...

źródło: e-teatr.pl

Notatki - wprowadzenie do programowania

2010-04-09T20:08:00.006+02:00

Współautor dokumentu: Lucyna Herok.

W którą stronę obraca się kobieta?

2010-04-08T13:15:00.008+02:00

Test polega na odpowiedzi na jedno krótkie pytanie:
W którą stronę obraca się kobieta?

Gdy nasz mózg odbiera obraz prawą półkulą, kobieta obraca się w prawo, a gdy lewą półkulą - kobieta obraca się w lewo.

Świadczy to o istnieniu dwóch (różnych) interpretacji kierunku obrotu, co wskazuje na aktywności konkretnej półkuli mózgu, która jest odpowiedzialna za sposób myślenia:

Lewej półkuli mózgu	Prawej półkuli mózgu
Logiczny	Losowy
Sekwencyjny	Intuicyjny
Racjonalny	Holistyczny
Analityczny	Syntezowy
Obiektywny	Subiektywny
Wyglądający na część	Wyglądający na całości

Większość osób ma odrębne preferencje dla jednego ze stylów myślenia. Niektórzy jednak wykazują cechy myślenia charakterystyczne dla obu półkul mózgowych w równym stopniu. Te osoby widzą kobietę obracającą się w obie strony.

Spróbuj i Ty wyostrzyć zmysły i sprawić, by kobieta obracała się w przeciwnym kierunku niż ten, który dotychczas odbierał Twój wzrok. Powodzenia :-)

Źródło: http://www.eioba.pl

Kompetencje i ich brak(i)

2010-03-29T23:10:00.003+02:00

Lubimy ludzi kompetentnych - to fakt. Przychodząc do sklepu chętnie słuchamy prostych wskazówek, które pomogą nam od razu rozwiązać problem. Niestety nie zawsze tak jest...

Nie dawniej jak dziś w celu kupienia papieru do drukarki, udałam się do Carrefoura. Sympatyczny pan oznajmił mi: "jeśli nie będzie ich [ryz] przy drukarkach, to nie znajdzie Pani tego w naszym sklepie". Podziękowałam panu i udałam się pod wskazane miejsce. W istocie obok sprzętu elektronicznego widniał tylko i wyłącznie sprzęt elektroniczny - zero papieru...

...a dwie alejki dalej zobaczyłam to:

Chciałam odszukać miłego pana i oznajmić mu, że jednak znalazłam, ale to nie ja miałam się wykazać kompetencjami ;-)

Dni otwarte w KNBB (marzec 2010)

2010-03-23T20:08:00.006+01:00

Dziś zaczęły się kilkudniowe Dni Otwarte mojej uczelni. Niestety nie uczestniczyłam w nich czynnie z powodu pilności, jaką z siebie wydobywam każdego dnia (innymi słowy - wybrałam obecność na zajęciach, mimo iż nieobecność osób, uczestniczących w Dniach Otwartych została automatycznie usprawiedliwiona na hasło: "nie ma - jest na dniach otwartych" ;)).

Jednak, po zajęciach, gdy już słonko padało na moje włosy, przechodząc przez ciężkie drzwi na Legionów (wtajemniczeni wiedzą, o co chodzi), postanowiłam udać się na Krakowską 30, gdzie to przez kolejne dwa najbliższe dni studenci i niektórzy wykładowcy prowadzą stosowne zajęcia kierowane do potencjalnie przyszłych słuchaczy KN.

W holu na parterze zobaczyłam tłum ludzi przed windą (jako że studiuję mało oblegany kierunek, tłum liczył pewno ok. 20-25 osób:P). Bez trudu spostrzegłam jednak siedzące koleżanki-wolontariuszki Dni Otwartych, siedzące przy stolikach na korytarzu, pełniące rolę... hm... sama nie wiem, jaką ;)

Z racji późnej godziny (po 13.00), większość planów zostało już pomyślnie przeprowadzonych, aczkolwiek w sali bodaj 001 gościł gwar (nie wiem, jak z wyższymi piętrami - jakaś emisja głosu ponoć też była jeszcze po 13. i inne atrakcje, lecz wiele młodych osób wychodziło z KN, gdy ja wchodziłam do budynku). Zaciekawiona, postanowiłam zobaczyć, komu lub czemu ów gwar zawdzięczam. Po drodze do zrealizowania mojego planu, zostałam poinformowana o przedsięwzięciu, wokół jakiego gromadziły się kolejne tłumy ludzi. (...)

Poniższa ilustracja przedstawia zjawisko, jakie miało miejsce w sali 001.

a efekty prac były następujące:

No cóż... Tak się dziś zachęca do studiowania... [?]

Emotikony zabijają wyobraźnię

2010-03-09T21:52:00.004+01:00

Stosunkowo niedawno, bowiem dziś, doszłam do wniosku dość wstrząsającego moim dotychczasowym postrzeganiu animowanych obrazków w różnych komunikatorach. Otóż, doszłam do wniosku, że wszelkie emotikony zabijają naszą wyobraźnię. Naszą (mając na myśli internautów), a już na pewno ICH wyobraźnię (mając na myśli młodsze pokolenia, które być może nigdy jeszcze nie widziały prawdziwego zdziwienia na twarzy, a jedynie wdzięczną kulkę z wyłupiastymi oczkami).

W wysunięciu takiego wniosku pomogła mi wiadomość o treści: , którą otrzymałam od pewnego Internauty. Z racji ustawień, jakie preferuję, mój komunikator nie wyświetla animacji emotek na ekranie. Poinformowałam zatem kolegę z Sieci, że na szczęście kwiatek w wersji tekstowej ;) Wtedy rzekł, że szkoda, bo [kwiatek] ładny... Moja riposta, treści:

jest bardzo ładny nawet. Mam literki, co nie znaczy, że nie mogę sobie wyobrazić, jak ten kwiatek wyglądać może/mógłby :)

przyczyniła się do powstania tegoż posta (i szeregu myśli). Stwierdziłam jednak, że temat jest godny wzmianki na blogu. Również dlatego, że kilka artykułów, odłożonych na "jutro", nadal czeka w wersjach roboczych:P

Emotikony z pewnością pomagają wyrazić uczucia, czy emocje. Ale czy niezbędna jest pomoc obrazka? Czy bez obrazka nie potrafimy się komunikować? Czy właśnie tutaj nie popełnia się błędu, który prowadzi do wąskiego zarówno zasobu słów (bo o ileż łatwiej i przyjemniej pisze się <lol>, nie używając przy tym słów zdumienia, podziwu, szoku, zaskoczenia i ich synonimów), jak i toru możliwości i umiejętności komunikowania się ze sobą nawzajem (o ile z kolegą, czy nauczycielem można się wymienić uśmiechem, o tyle w pracodawcą - nie bardzo). Z jednej strony, dosyć łatwo odczytać intencje korespondenta dzięki ruchomym postaciom, a sama animacja urozmaica dialog, nadając mu pewien charakter. Z drugiej jednak strony, dlaczego ktoś narzuca kolor kwiatka, czy wielkość serca, jakie otrzymaliśmy zaszyfrowane za ciągiem znaków? Ja odczułam przyjemność z możliwości wyobrażenia sobie wyżej wspomnianego kwiatka, mimo iż należę do grona osób raczej bardziej skomputeryzowanych niż mniej ;)

A jednak ludzie używają, ..., często stosując ich treści również w życiu codziennym. Nawet prof. Bralczyk zachwala emotikony [zobacz wideowpis; 1:17], lecz ja - osobiście - traktuję je raczej sceptycznie.

Dzieci "zdolne" i ich problem z uczeniem (się)

2010-03-04T20:01:00.005+01:00

Ostatnio na moim blogu znalazł się komentarz, który traktował o "nielubieniu matematyki". Przyszła mi do głowy myśl, że matematyki nie trzeba lubić, wystarczy ją (roz)umieć. Z drugiej jednak strony, niewiele znam osób, które rozumieją matematykę jednocześnie jej nie lubiąc. Zatem zaświtała mi myśl, że gdzieś jest jakaś luka, błąd, problem. No i problem w tym, że wiele uczniów w pewnym momencie swojego życia (różnie u różnych uczniów) dochodzi do wniosku, że matematyka to nie jego bajka. Dlaczego tak się dzieje? Jest kilka możliwości; ja skupię się na jednej z nich. Mianowicie na tzw. uczniach zdolnych.

Widząc dzieci "zdolne" (póki co, nazwijmy je tak), które potrafią już to, co jest wprowadzane jako nowe, nauczyciel powinien sprawić, by uczniowie nie nudzili się tak, jak np. autorka ww. komentarza. Jest wielu "zdolnych", którzy wyróżniają się spośród reszty. I czy ten "zdolny" jest rzeczywiście wybitny, czy po prostu na tle klasy wydaje się być wybitny - nieważne. Rolą nauczyciela jest (w)prowadzić takie lekcje, w których żaden uczeń nie będzie się nudził, a biorąc pod uwagę intelekt - zaniedbywał swoich możliwości.

Rzeczywiście dla tych "zdolnych" uczniów przychodzi często czas, w którym okazuje się, że - nagle - nie wszystko przychodzi tak łatwo; że nie wystarczy słuchać nauczyciela, by wszystko zapamiętać i umieć; że nie wystarczy zrobić jednego przykładu, by (z)rozumieć i potrafić zastosować dany wzór, czy regułę, etc. A w niedługim czasie okazuje się, że uczeń nie potrafi używać głowy; wysuwać odpowiednich wniosków; że nie potrafi myśleć, bo do tej pory wszystko przychodziło mu łatwo. Jedyny wniosek, jaki uczeń może w tej sytuacji wyciągnąć, to fakt (w jego mniemaniu) niezaprzeczalny i ciężki do obalenia, mianowicie, że dany przedmiot, czy nauka - tu: matematyka - jest najgorszym, najgłupszym (cokolwiek to znaczy) i beznadziejnym przedmiotem lekcyjnym. Wręcz niepotrzebnym. Czy tak rzeczywiście jest? Myślę, że co poniektórzy potrafią sobie odpowiedzieć na to pytanie, a niektórzy na pewno już odpowiedzieli...

Zniechęcenie uczniów do jakiejkolwiek nauki, czy przedmiotu to pewna bariera dla nauczyciela. I nie każdy potrafi pokonać tę trudność. Pokonać lub jej zaprzeczyć. Pokonać lub sprawić, by uczniowie sami ją pokonają (w swoich głowach).

Matematyka - refleksja

2010-02-26T20:37:00.004+01:00

Matematyka - z większą lub mniejszą przesadą - codziennie mnie zadziwia i szokuje. Niekiedy mnie pociąga, niekiedy przeraża jej prostota a zarazem trudność. Tę drugą często można o niej samej usłyszeć, zwłaszcza z ust uczniów szkół podstawowych czy gimnazjów. Starsi uczniowie mają tendencję do "ogłupiania" przedmiotów, z którymi mają problemy (i/lub tym, co się z nim wiąże). Młodzież lubuje się w wyrażaniu sądów o szkole, używając przymiotnika "głupie". Cokolwiek by to miało nie znaczyć. Bo jak definiować głupotę?

Uczniowie to czyste umysły, nie skalane jeszcze wiedzą zbędną (np. uczeniem się na pamięć wszystkich rodzin wodorostów żyjących na dnie Bałtyku). Nie prostą jest kwestią zachować spokój, opanowanie i porządek nad tymi młodymi umysłami, które najchętniej chłonęłyby taką wiedzę, która nie zmąciłaby im dotychczasowego poglądu na niektóre tematy (Przykład 1) lub taką, która zaburzy ich poglądy na tyle, by zmieniły one pojmowanie matematyki jak - tylko i wyłącznie - zapamiętywanie wzorów, trudne rachunki matematyczne i pojęcia, których "nie da się normalnie wypowiedzieć" bez większego skupienia aparatu mowy i koncentracji (Przykład 2).

Mając do współpracy odmienne umysły, o różnym stopniu chłonięcia wiedzy, pamiętajmy, że uczenie się matematyki (zresztą nie tylko matematyki) to nie jest gra na czas. Matematykę zrozumie (a być może nawet polubi) ten, kto ją (z)rozumie. A (z)rozumie się trudne pojęcia (trudne: dotychczasowo nieznane, obce, zasłyszane pół-uchem, błędnie pojmowane, etc.) wtedy, gdy odpowiednio długo i wystarczająco intensywnie zastanowimy się nad rzeczywistym ich sensem i znaczeniem oraz (w wielu przypadkach) nad zastosowaniem danego pojęcia i konsekwencji, jakie ono niesie.

Przykład 1. Uczniom klasy 2 SP nie zaleca się mówić o liczbach ujemnych, ułamkach itp., jeśli takowych nie poznali i nie są gotowi poznać. Bowiem dla nich nie ma mniejszych od zera - i tak już kolosalnie abstrakcyjnych - liczb.

Przykład 2. Uczniowie mogą mieć błędne pojęcie o trudności zagadnienia, którego jeszcze nie poznali, a o których już co nieco słyszeli. Wtedy dopiero po odpowiednim wyjaśnieniu i zrozumieniu okazuje się na ogół, że nie taki diabeł straszny, jak narysowano im niegdyś - lub oni sami - w ich głowach, wyobraźni, czy wręcz zakodowano im, że coś jest trudne i nie do zrozumienia i już). Uczniowie są bardzo podatni na osądy osób w ich mniemaniu mądrych, swoich idoli, rodziców, starszego rodzeństwa, autorytetów, itp. Więc jeżeli jesteś rodzicem, nie mów dziecku, że szkoła jest be! Jeśli masz młodsze rodzeństwo, które dopiero kształtuje swój obraz na świat (jego mały świat, który być może nie przekracza murów szkoły), nie nakłaniaj do potępiania przedmiotów, z którymi sam miałeś lub masz problemy. Daj im się samym zmagać z nauką, nie uprzedzaj, nie wyzywaj, nie manipuluj umysłem dziecka, które - gdyby tylko miało tego świadomość - samo chciałoby decydować, co polubi, a co nie.

Przykład 3. Bo co to znaczy "dodaj dwa plus dwa". Nic. Zupełnie nic. A dla małego dziecka to coś bardzo niezrozumiałego. Dopiero (i tu trudne słowo) definiując pojęcie działania dodawania do siebie liczb, możemy owe liczby do siebie dodać (najlepiej na cukierkach, kasztanach, liściach,...). I proszę zauważyć, że każdy niemal już 5-latek potrafi dodać dwa cukierki do dwóch cukierków. Nawet jeśli są różne. Dopiero później stopniowo zacznie je rozróżniać, jako te czekoladowe i karmelowe, po czym stworzy dwie grupy po dwa cukierki i być może to kolejny krok do nauki mnożenia cukierków. I tak dalej... Zatem kosmiczna przestrzeń pomiędzy niezrozumieniem dziwnych słów, kiedy się ich znaczenia jeszcze nie rozumiało, znika. W to miejsce wchodzi przekonanie, że dodawanie nie jest w ogóle trudne. Mało tego - to chyba najprostsza rzecz, jaką umie przeciętny 7-latek, a bywa i przyjemna, zwłaszcza, odejmując cukierki, które się już zjadło ;-).

Matematyka nie składa się jednak tylko z pojęcia dodawania liczb. Jak łatwo się domyślić i każdy z własnej autopsji może pewno stwierdzić, matematyka jest trudną dziedziną dla tych, którzy jej nie rozumieją (nawet, jeśli nie chcą się do tego przyznać), bezsensowną dla tych, którzy nie widzą jej piękna i sensu i/lub zastosowania w życiu codziennym, w funkcjonowaniu wielu powszechnie używanych przedmiotów, instytucji, maszyn, banków (i nie tylko chodzi o liczenie budżetu państwa, czy sald na kontach bankowych).

Kreatywność ucznia - cz.1

2010-02-13T18:01:00.008+01:00

Niedawno pisałam o serwisie the motywującym oraz kwestii dwojakiego postrzegania tego serwisu. Przedstawiłam również obraz, który pasował do tego relatywnego spojrzenia na wykorzystanie i na samo działanie danego serwisu. Dziś chciałabym przedstawić jeden z napotkanych przeze mnie obrazów, który wywarł na mnie niemałe wrażenie i ochotę na zadanie sobie (nie po raz pierwszy zresztą) pytania: "dlaczego by nie wykorzystać kreatywności ucznia".

Już dawno nikt nade mną nie stał, tłumacząc zadania, czy kiwając głową, że poprawnie je rozwiązuję. Nikt też od dłuższego czasu (który można liczyć latami) nie kazał mi ładnie pisać, nie wyjeżdżać za linie, podkreślać tematów... A jednak pamiętam te czasy, a stając się powoli jednym z tych, którym przychodzi nie raz nakazywać działanie, potrafię z pokorą spuścić głowę i rzec: veto.

Dzieci i młodzież mają chłonne umysły, lecz trzeba pamiętać, że chłoną o wiele bardziej intensywnie to, co sprawia im przyjemność. Wiem z autopsji, że coś nudnego nie przyciąga, a kary - jeśli nie da się ich ominąć, powodują działanie zwrotne - może ono przynosić zarówno dobre, jak i niepożądane skutki. Osobiście uważam kary jako zły przykład nauczania. Jednak mogą one spowodować u dzieci kreatywne myślenie. Trzeba je tylko odpowiednio uaktywnić. Niekoniecznie karą, a jeśli karą, to w taki sposób, by uczeń miał satysfakcję z działania, które sprawiło mu dodatkowo radość. Większość nauczycieli jednak stosuje wszelakie kary, upomnienia, groźby, szantaże, etc., a uczeń potrafi swoją kreatywność wykorzystać przeciwko nauczycielowi, a już na pewno na swoją korzyść + informacja: "ha, przechytrzyłem go".

Komunikat dla nauczycieli:

Dlaczego by tego nie wykorzystać w dobrym, wspólnym kierunku? Dlaczego nie brać zasobów uczniowskiej wiedzy jako przykładu do (współ)pracy. Dlaczego te dwa światy, świat ucznia i świat nauczyciela tak rzadko współistnieją w dzisiejszych szkołach?

W szkołach, w których miałam okazję zapoznać się z relacjami uczeń-nauczyciel mogę śmiało stwierdzić, że dzieci zupełnie nieświadome swojej kreatywności często ją wykorzystują w sposób nie raz nieprawidłowy, czy nawet zagrażający zdrowiu. O ile młodzież jest świadoma działaniu przeciwko nauczycielowi, to młodsze dzieci nie wiedzą, jak kierować swoją inteligencją i że mogą ją wykorzystać w dobrym kierunku. Nauczyciele z kolei często nie wiedzą, jak wykorzystać inteligencję uczniów, by służyła zarówno w kształtowaniu kreatywnego myślenia (u) uczniów, jak i przyczyniła się do spełnienia celów nauczania, do czego z kolei zmierza nauczyciel.

The motywator

2010-02-06T21:01:00.004+01:00

The motywator, czyli jak z serwisu, zawierającego głównie demotywujące treści, zrobić dobry użytek. Główna myśl obejmująca sam pomysł na serwis brzmi następująco:

Serwis jest miejscem, gdzie tworzymy plakaty motywujące. Może to być zarówno Demotywator, jak i Motywator - bo to ta sama siła, działająca w tym samym kierunku, lecz mająca przeciwny zwrot.

Polecam spojrzeć na obraz, zamiast czytać celowo (za)długi wpis.

Serwis kojarzył mi się z wyśmiewaniem, krytykowaniem i wyrażaniem swoich poglądów w sposób mniej więcej tak samo jawny jak anonimowy telefon. Ponadto, człowiek ma w sobie pierwiastek sarkazmu, więc można się domyślać, jak wyglądają owe demotywatory (plakaty z odpowiednio dobraną treścią, o których mowa na samym wstępnie Zasad), bez patrzenia na stronę serwisu. Z tego powodu z lekkim niesmakiem patrzyłam na migające opisy znajomych w moim komunikatorze, zaczynający się od: "http://demotywatory.pl/...".

Wniosek 1.

Jako że żyjemy w czasach nienaturalnie prędkiego tempa, zbyt szybko płynącego czasu, oraz błyskawicznego przekazu informacji, kwestią niemal bezsprzeczną jest fakt, iż obraz przemawia do nas najlepiej (=najszybciej). W związku z tym (z całą gamą skojarzeń, anegdot, przemyśleń własnych i refleksji osób trzecich oraz wiedzy, jaką nabyliśmy w szkołach, w domach dzięki rodzicom, telewizji czy radiu) jesteśmy w stanie w krótkiej chwili zobaczyć, ocenić, zestawić, porównać, zgodzić się lub zaprzeczyć, podać kontrprzykłady, czy też samą wartość informacji, którą ktoś - za pomocą obrazu i krótkiej treści - chciał przekazać. I tutaj wielki ukłon w stronę Serwisu, który ewidentnie wykorzystał ten fakt (świadomie, czy nie - nieważne). Wykorzystał to, że kosmicznie mało osób, patrząc na tekst zawierający więcej niż pół strony, przeczyta ją w całości. Osobiście b. rzadko sięgam do tekstów, które wymagają ode mnie przewijania strony w dół; domyślam się, że większość internautów również "nie ma na to czasu" (stąd obraz na początku artykułu, który w początkowo miał znaleźć się na końcu).

Wniosek 2.

Sama domena strony nie brzmi zbyt pozytywnie. Jako że lubię zabawę słowem, postanowiłam przeczytać tę nazwę następująco: The Motywatory. Przez ostanie kilka lat równie częste wśród młodzieży są zmodyfikowane zapożyczenia angielskie (nie do końca poprawnie odmieniane), m.in.: "soreczka" (od sorry), "respekcior" (od respect), "lukać" (od look), debeściak (od the best) itp.

Stąd i moja wersja motywujących plakatów z rodzajnikiem the.

Obraz przedstawiony powyżej to (de)motywator, który moim zdaniem szczególnie pasuje do relatywnego (subiektywnego?) spojrzenia każdego użytkownika Serwisu na jego sens i zawartość. A dla tych, do których lepiej przemawia obraz postanowiłam umieścić go na samym początku.

Prawdziwy przyjaciel

2010-01-30T13:45:00.003+01:00

Wiele jest sentencji o przyjaźni, miłości, oddaniu, wierności, etc. Natrafiłam dziś na jeden, dość ciekawy aforyzm, który - moim zdaniem - rzeczywiście oddaje smak przyjaźni, z całą paletą uczuć nadaje jej sens.

Prawdziwy przyjaciel to ktoś, do kogo możesz zadzwonić o trzeciej w nocy i powiedzieć:
- Jestem w więzieniu w Meksyku.
A on na to odpowie:
- Nic się nie martw, zaraz tam będę.

I ja mam kilku takich ludzi, do których mogę się zwrócić o każdej porze dnia i nocy, za co im serdecznie dziękuję :*

Poniżej przedstawiam wyraz mojej wdzięczności, który skierowany jest to bohaterek prezentacji ;-)

Stateczne strony na Bloggerze

2010-01-26T18:15:00.006+01:00

Od niedawna można dodawać stateczne strony na Bloggerze. Jak? Np.:

Zamieszczanie postów --> Edytuj strony --> Nowa strona.

Zalety

możliwość dodania stron typu "O mnie", "Kontakt", "Zobacz też" (bez zagracania menu bocznego),
dwie podstawowe opcje umieszczenia stron na blogu (u góry lub na pasku bocznym),
możliwość umieszczenia stron wg własnego uznania (bodajże w HTML-u),
nie trzeba już specjalnych szablonów z zakładkami (patrz: blog KN).

Wady:

liczba stron ograniczona (obecnie do 10).

Inne:

Strona ma przyjemny adres:
http://nazwa_bloga.blogspot.com/p/nazwa_strony.html (w przypadku domen, prawdopodobnie zmieni się tylko początek na domena/p/nazwa_strony.html).

Lekcja ortografii - kontomierz czy kątomierz?

2010-01-23T15:35:00.011+01:00

Do czego służy kontomierz? Jak sama nazwa wskazuje: do mierzenia kont (bankowych? serwisów społecznościowych?). Wyraz ten często mylony z kątomierzem (narzędziem służącym do mierzenia kątów na geometrii), widocznym na rysunku poniżej...

Aktualizacja:

Przykład elektronicznego kontomierza pod tym adresem.

Polska - czy jest się czym chwalić?

2010-01-22T14:01:00.002+01:00

Wczoraj rano usłyszałam w jednej stacji radiowej rozmowę dwóch prowadzących o gospodarce. Z racji tego, że nie jest to moja dziedzina, tylko uważnie słuchałam, nie mając własnego zdania; nie orientując się w sytuacji Polski; nie wiedząc, dlaczego porównania są przytaczane; itp. Jednak, po całej rozmowie z sarkastycznym jej wydźwiękiem, doszłam do wniosku, że jednak - nie mając zdania - jestem w stanie ocenić postawę.

Mówiono o jakimś francuskim wskaźniku i powiedziano, że to 83% na minusie, czy coś takiego. "To nie wypadliśmy tak źle; Polska ma 55%" - powiedział jeden z prezenterów radiowych. Nie tak źle? Porównując się z najgorszym państwem pod względem strat - czy tutaj jest się czym chwalić? Moim zdaniem nie bardzo. Nawet bardzo nie bardzo.

Czas uzdrowić swoje życie, czyli lektura dla DDA

2010-01-17T02:06:00.004+01:00

Pisałam już o tym, czym jest DDA oraz o tym, co DDA czuje. Czas na lekturę, która do nikogo bardziej nie pasuje, jak do osób z tym syndromem. Całość niestety nie jest dostępna w księgarniach (nie tylko w moim regionie jej nie można spotkać). Nieoficjalnie wiem, że PARPA wstrzymała produkcję, a już na pewno zaniechała wznowienia jej. Nie wiem, dlaczego, gdy książka jest poszukiwana (m.in. tutaj; tutaj dopisałam w komentarzu, gdzie można znaleźć wersję online).

Jak już wspomniałam w DDAblog, książka Czas uzdrowić swoje życie jest dostępna online za pośrednictwem Roberta, który udostępnił ją na serwisie Chomikuj. Przy odrobinie dobrych narzędzi podzieliłam dokumenty na rozdziały i obróciłam o kąt, by wygodnie czytało się w serwisie Slideshare. Dokumenty otagowane: ~~"czas uzdrowic swoje zycie"~~ "dda"* zawierają wszystkie rozdziały i dodatki, jak również wstęp, przedmowę i spis treści. Innymi słowy: całą książkę. Przy czym nie trzeba tworzyć konta w żadnym serwisie, a czytanie online nie wymaga żadnego transferu (jak np. na Chomikuj.pl). Owszem, jeśli ktoś chciałby papierową wersję (czyli pobrać to, co na Slideshare), zmuszony byłby do stworzenia tam konta (ew. może się skontaktować ze mną, służę pomocą), ale jeśli komuś wystarczy online'owa wersja książki, nie musi się obawiać o żaden koszt.

PARPA (tylko) prezentuje książkę - nawet niedrogo, jak na takie zapotrzebowanie młodych (przecież) ludzi - na swojej stronie internetowej.

PS Książka jest przeznaczona dla osób z syndromem DDA, lecz - warto wiedzieć - pomoże ona także zrozumieć DDA tym, którzy dzielą z nimi życie.

* Książka w wersji elektronicznej została udostępniona zamkniętej grupie osób. Jeśli jesteś zainteresowany, skontaktuj się ze mną (w temacie wpisz frazę "DDA").

Współpraca dzieci - cz. 1

2010-01-12T23:06:00.008+01:00

Czwarta klasa SP. Relacja z języka angielskiego. Kartkówka.

- Pani nie mówiła nic, że miały być też dni tygodnia.
- I co, nie wiedziałaś?
- Nie no, niektóre wiedziałam. Wiedziałam, że sunday to niedziela, saturday - sobota...
- A dalej? Strzelałaś?
- No - rzekła smutnym głosem dziesięciolatka. - Ale jak pani na chwilę wyszła, to sobie pomagaliśmy - uśmiechnęła się.
- Ściągaliście?!
- Nie. Pomagaliśmy sobie.

Wnioski?

Dobrze jest wiedzieć, czego się spodziewać na sprawdzianie; zwłaszcza dla uczniów, którzy się jeszcze uczą uczyć się.
Warto pamiętać, że uczniowie wykorzystają każdą dobrą okazję, by 'odgryźć się' na nauczycielu (w końcu ich zaskoczył pytaniami), nawet jeśli same tego nie traktują jako odwet - chcąc tylko wybrnąć z opałów.
Warto wykorzystać współpracę dzieci przeciwko nauczycielowi na współpracę dzieci z nauczycielem.

Kliknij w Pajacyka - to nie kosztuje

2010-01-10T16:25:00.003+01:00

Może nie wszyscy wiedzą, ale kliknięcie w Pajacyka nie kosztuje! Więc jak to działa, że Pajacyk zbiera fundusze na niedożywione dzieci? Otóż, za każde kliknięcie w brzuszek sympatycznego pajacyka (=za odwiedzenie strony po kliknięciu; tej na której widnieją podziękowania za działanie) sponsorzy organizacji wymienionych na stronie płacą za odwiedzenie ww. strony. Nas - użytkowników Internetu - kosztuje NIC taka operacja. A dzieci zyskują wiele.

Hasło przewodnie programu brzmi:

Głodne dzieci nie myślą o nauce

Mając w pamięci "piramidę potrzeb" wiadomym jest, że głód i pragnienie, jak i inne fizjologiczne potrzeby są pierwszorzędne. I właśnie one być winne jako pierwsze zaspokajane. Niedożywione dzieci są głodne. Niby takie oczywiste, ale jednak, niewielu się ustosunkowuje do tego. Zachęcam więc jeszcze raz do klikania w Pajacyka. Klikamy średnio kilka(naście) tysięcy razy dziennie w Sieci. Czy jeden klik więcej nam zaszkodzi? Nie. Dlaczego - w szczytnym celu - ważnego obiektu nie mielibyśmy kliknąć? To tylko kilka sekund. Nic więcej.

Jak pomóc częściej, więcej, inaczej... - informacje można znaleźć na stronie Pajacyka. W celu sprawniejszego pomagania w Programie Pajacyk można umieścić adres: pajacyk.pl jako stronę startową w przeglądarce, jak również zawiesić gdzieś odnośnik strony na blogu.

Nasza "klasa" - nowe logo

2010-01-10T01:20:00.004+01:00

Niedawno portal Nasza klasa zmienił swoje logo. Dotychczasowym hasłem było: "Nasza klasa - portal dla ludzi z klasą". Obecne logo brzmi: "Nasza klasa - miejsce spotkań". Jaki wniosek? "Nasza klasa nie jest już portalem dla ludzi z klasą, tylko miejscem spotkań" [autorem tej myśli jest Piotr Szlagor]. Czy to przykuwa uwagę, czy zniechęca - kwestia sporna. Dla ludzi zaczynających dzień od sprawdzenie nowych zdjęć znajomych być może nie ma znaczenia jakie jest hasło przewodnie portalu. Dla mnie - bez różnicy jakie jest logo, bowiem Naszą klasę traktuję raczej jako dobry przykład złego portalu. Złego w znaczeniu nie-społecznościowego. Dlaczego? Otóż, o Naszej klasie można mówić wiele, ale nawet sami użytkownicy narzekają na niektóre nowości serwisu. Często spotykam się z opinią aktywnych użytkowników serwisu, którzy twierdzą, że "Nasza klasa to chłam". Nie wiem, czy takie zachowania jak na poniższym rysunku są celowe, czy naiwne... Oceńcie sami.

Moim skromnym zdaniem każdy przeciętnie myślący człowiek jest w stanie rozszyfrować nieco zakodowany tekst. Proszę zauważyć, że niektóre cyfry są podobne do liter, których stosujemy do zapisu; niektóre mniej, niektóre bardziej. Takim sposobem często też się hasłuje konta mailowe, czy inne profile na serwisach, by trudniej było złamać hasło (proszę zauważyć, że niektóre poczty elektroniczne wręcz wymagają użycia cyfry w haśle, by trudniej je było rozszyfrować - do tego właśnie są odpowiedniki liter, m.in. l=1, B=8, czy 3=E). Tutaj nie ma wątpliwości, co jest napisane.

Zmiana logo została nawet udokumentowana! Historyjkę, opisującą proces zmiany Nasza klasa dla ludzi z klasą w miejsce (pospolitych) spotkań można znaleźć pod tym adresem.

Będę dobrym nauczycielem...

2010-01-08T23:38:00.003+01:00

...bo nie krzyczę. Tak powiedziała 10-latka, która przyszła do mnie na korepetycje z matematyki. Zastanawia mnie fakt, czy taki obraz obecnych nauczycieli (głownie matematyki) nie powinien dawać do myślenia. Z jednej strony, ubolewam nad tym, jakie dzieci mają przykre skojarzenia z matematyką (już nawet samym słowem), a z drugiej, bardzo mnie to cieszy.

Ubolewam, bo trudno będzie mi w przyszłości przekonać dzieci i udowodnić im, że matematyka nie jest taka ciężka, zła, niefajna i "głupia". A bardzo się cieszę, bo jeśli tylko dostanę możliwość, wiem, że będę w stanie je o tym przekonać.

Z moich obserwacji wynika, że nauczyciele w szkołach podstawowych generalnie nie potrafią nauczyć 7-11-latków matematyki. Pani nauczycielka mojej podopiecznej zadaje zadanie i każe dzieciakom samym je rozwiązywać. Sama "coś robi" przy biurku, nie interesując się uczniami. Pytanie: co, jeśli dzieci nie wiedzą jak zrobić zadanie albo nie mają pomysłu? Pamiętajmy, że dziecko 10-letnie nie ma jeszcze wyrobionego myślenia abstrakcyjnego, więc jeśli nie nauczy się go pewnego schematu myślenia, nic nie zrobi. Owszem zrobi jedno - zniechęci się do nauki. A o wiele przyjemniej robi się coś, do czego nie jest się zniechęconym, prawda?

W obronie polskiego społeczeństwa

2010-01-05T19:05:00.006+01:00

Niedawno przeczytałam dość mocno rzucającą cień na polskie społeczeństwo opinię młodej internautki. Sprawa dotyczyła konkursów audiotele oraz stosunku autorów "głupich" pytań do telewidzów. Głos krytykował głównie konkursy teleaudio, a na przykładzie teleturnieju Familiada padły dość mocne zarzuty:

No niech tylko ktoś zaprzeczy, że autor tego pytania audiotele (...) nie uważa nas za kretynów…

Ja zaprzeczę. Moim zdaniem autor pytania niekoniecznie uważa telewidzów za kretynów; tworzenie pytań (być może dla całego teleturnieju) traktuje z pewnością nie jako hobby, a pracę. Mogę się mylić, ale tego też - nie pytając samego autora - nie wiemy na pewno.

Jeśli chodzi o sam teleturniej, to wydaje mi się, że polega on na odpowiadaniu na pytania, na które poprawne odpowiedzi są odpowiednio filtrowane, przez rzekome odpowiedzi publiczności (100 głosów w sumie, czy jakoś tak), zatem - śmiem twierdzić - że w konkursie SMS-owym chodzi o podanie odpowiedzi najczęściej podawanej przez pewien mechanizm. Weźmy pod uwagę, że w pytaniu: "Podaj część roweru" są podane trzy warianty, a w każdym z nich jest na pozór poprawna odpowiedź: a) kierownica, b) rama, c) koło. Dlaczego?

Kwestię samych pytań w tego typu konkursach traktuję z dystansem. Wiadomym jest, że z wysłanych przez nas SMS-ów jest zysk: kilka złotych z VAT. Pamiętajmy jednak, że Sieć (komórkowa) również "musi" na tej transakcji zarobić, więc - nie wnikając w szczegóły - istnieje jakiś kontrakt między jednymi a drugimi dokładnie taki, aby i jedna, i druga strona miała zysk z tego, że my - ludzie wysyłamy SMS-y z odpowiedziami. Dodatkowo, pieniądze te często przekraczają samą kwotę wygranej, więc teleturnieje zarabiają dość pokaźne sumy na takich przedsięwzięciach. Nie uważam natomiast, żeby ktoś nas - odbiorców traktował jak półinteligentów; moim zdaniem taka jest rola ludzi tej branży; to jest ich praca; tak zarabiają na życie, rodziny; w taki sposób działają zawodowo i taką mają rolę. O ich osobisty stosunek do odpowiadających na pytania i biorących udział w konkursach należy zapytać ich samych:) Nie jestem przekonana, czy intelekt imbryczka do kawy został słusznie przywołany przez autorkę artykułu, aczkolwiek ciekawe porównanie. Co do samej osoby Karola Strasburgera, to już w sumie wypowiedziałam się wyżej - to jego praca (niektórzy nie mogą zrozumieć pracy dentysty, a to zawód jak każdy inny i tyle). A pieniądze to zapłata za to, co się robi. Życie.

Więc, pytam, która część społeczeństwa jest głupia (całość zdecydowanie wykluczam) Czy ci, którzy zadają te “nie należące już nawet do tendencyjnych” pytania, czy ci, którzy na nie odpowiadają, wysyłając pieniądze w błoto? Cóż. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia... Ale głęboko wierzę w to, że każdy ma jakiś cel w tym, co i jak robi.

Konkurs - Sylwester 2009 - Kraków - nagrody

2010-01-04T21:23:00.005+01:00

Dzisiaj przyszła paczka z nagrodami (w związku z moją wygraną w konkursie). Z Regulaminu konkursu zrozumiałam, ze otrzymam (za ewentualną wygraną) jeden z proponowanych tam prezentów, gadżetów, itp., a tutaj się okazało, że było ich zupełnie sporo (jak na jedno krótkie zdanie).

Btw. W sumie do dziś się używa sformułowania: "jestem 'za', a nawet 'przeciw'", więc może właśnie w krótkich wypowiedziach (a nie w elaboratach) kryje się to "coś" :P

Nie przeczę, że była to dla mnie okazja do ujęcia czegoś więcej niż tylko kilku słów (zdanie ma sens) w krótkim, konkretnym komunikacie (w rzeczywistości nie mam pojęcia, czy krakowski Sylwester 2009 był dobrym wyborem i opłacało się tam być i bawić z gwiazdami, czy wręcz przeciwnie - była to strata czasu i pieniędzy). I również z tego powodu moja rymowanka narzuciła "opłacalność", a raczej skupiła się wokół tego, że "każdemu się opłaca", a tzw. Media mogły/mogą slogan wykorzystać, skrytykować, ocenić i stwierdzić, jak było naprawdę. Ja jestem zadowolona.

A oto moja wygrana:
paczka

z torbą....

...a w środku...

Konkurs - Sylwester 2009 - Kraków

2009-12-28T16:27:00.004+01:00

Sylwestrowy konkurs ogłoszony 14 grudnia na portalu Blip zakończył się dla mnie szczęśliwie. Wygrałam! Niekłamana radość i duma oraz wiara w siebie jakoś tak momentalnie przypomniały mi o sobie :)

Konkurs polegał na wymyśleniu (góra) dwuwersowej rymowanki, która kojarzyłaby się z Krakowem jako miastem; jako siedzibą tegorocznego organizowanego tam Sylwestra czy też z samą WOW!night. Music Square Session - "klubową imprezą na największym rynku w Europie". Rozwiązanie konkursu przyniosło mi wiele radości, zwłaszcza, że wysłałam tylko jeden wierszyk. Jak się okazało - wystarczył jeden, by wygrać :) Brzmi on następująco:

Czy to Gorol, czy to Baca #wownight wszystkim się opłaca!

Zgodnie z regulaminem konkursu mój wierszyk należy teraz do organizatorów krakowskiej nocy sylwestrowej, a ja czekam na przesyłkę (nagroda na szczęście przyjdzie pocztą; chyba bym się nie fatygowała po osobisty odbiór do Krakowa).

Ponadto, cytuje mnie Gazeta Wyborcza, a to nie zdarza się zbyt często ;-)

Świątecznie - pośpiesznie (zwolnij, szkoda życia)

2009-12-23T19:07:00.006+01:00

Życzę wszystkim spokojnych świat!

Niechaj święta będą spokojne i pełne czegoś, co ludzie zwą serdecznością. To odpowiedni czas na rozmowę z bliskimi (rozmowę, nie listę zarzutów czy pretensji). To odpowiedni czas na (chwilową) zadumkę (któż ma na nią czas na co dzień?) To odpowiedni czas na zażegnanie sporów. Pamiętajmy o tym.

Wyjaśnienie:

Święta to czas, w którym wszyscy działają na podwójnych obrotach, dając z siebie 200% normy tylko po to, by zjeść smaczną kolację z najbliższą rodziną, a w kolejne dni - (teoretycznie) odpocząć od zamieszania. Jednak chwile poświęcone na przygotowania nie zawsze są pełne radości i ciepła. Zdarzają się "okazje" do kłótni czy nieporozumień. Tempo nakłada presję i pełną gotowość, a to z kolei prowadzi do nieuwagi i pomyłek, niedomówień i nerwów. Zawirowania związane z otoczką Świąt Bożego Narodzenia są również powodem wielu dolegliwości (bóle głowy, stawów, ogólne zmęczenie, niepokój, stały podwyższony poziom gotowości, nieustanne wrażenie, że "jeszcze coś..." i inne). Dlatego też nie dajmy się zwariować.

Jak łączyć i dzielić PDF?

2009-12-22T00:45:00.009+01:00

Jest zapewne wiele mechanizmów, które umożliwiają taką operację. Ja miałam okazję przetestować PDF Split and Marge basic (v. 2.1.0), który sobie bardzo chwalę. Spośród kilku innych programów okazał się najlepszym (z różnych względów). Split and Marge nie jest skomplikowany w użyciu. Jego obsługa jest bardzo prosta, a polski interface powinien przykuć uwagę zwykłych zjadaczy chleba. Oczywiście jest bezpłatny.

Program można pobrać tutaj, za pośrednictwem www.pdfsam.org, opartego na licencji GPL.

Turbo - Dorosłe Dzieci (Alkoholików?)

2009-12-21T00:14:00.010+01:00

"...za kiepski przepis na ten świat" - takie moje skojarzenie ;-)

Co czują DDA?

2009-12-19T23:55:00.006+01:00

DDA każde swoje potknięcie traktuje jako oznakę słabości; coś, czego należy się wstydzić i "nie można" o tym mówić; coś, co nie może wyjść poza jego ciało i duszę. Milczy. Udaje kogoś silniejszego; kogoś, kim nie jest. Boi się pokazać uczucia, bo "wie", że spotka się to ze złym odbiorem. Boi się odrzucenia, więc tuszuje wszystko, co mogłoby go zbliżyć do bycia odrzuconym. Jest gorszy, bo czuje się gorszy. A ewentualne sukcesy przypisuje przypadkowi lub uparcie się do nich nie przyznaje, twierdząc, że to nic takiego. Nie chce doprowadzić do przykrej konieczności wyboru. Pozostaje w cieniu, często tuszując się nadmierną aktywnością w szkole czy pracy. Prowadzi podwójne życie. Życie z ludźmi i dla ludzi oraz życie w swoich czterech ścianach i w swoich myślach.

Jak bardzo "normalni" ludzie nie rozumieją tych z syndromem DDA przedstawia poniższe nagranie. Jest to fragment audycji radiowej z 1 czerwca 2009 w polskim Radiu EURO, w której Joanna opowiada o emocjach i ciągłych wątpliwościach. Odpowiada na pytanie: co staje przed jej oczami, kiedy słyszy słowo emocje.

Audycję prowadzi Tomasz Kosiorek, a jego gośćmi są przedstawiciele Stowarzyszenia OD-DO: Anna Maria Seweryńska (kierownik merytoryczny) oraz Cezary Biernacki (vice prezes) oraz Joanna, odpowiadająca na pytania z pierwszej ręki. Poruszana kwestia: emocje, uczucia, myśli.

A tutaj Cezary Biernacki tłumaczy, dlaczego jest tak, że DDA są często niezrozumiani.

Co to jest DDA?

2009-12-18T03:30:00.003+01:00

Dorosłe Dzieci Alkoholików (sama nazwa wskazuje, co to) stanowi potężny % Polaków (wg M. Kucińskiej, maj 2005) oraz poważny problem, o którym się niewiele słyszy (nawet jeśli się mówi). Syndrom ten cechuje głównie osoby, które w dzieciństwie spotkały się z problemem nadużywania alkoholu w rodzinie. Należy jednak pamiętać, że szereg cech nie musi świadczyć o DDA (nie jest to warunek wystarczający ani konieczny). Może on dotyczyć zupełnie innego zagadnienia związanego z zaburzeniami na tle psychicznym. Rodziny patologiczne (dysfunkcyjne) "wychowują" osoby potencjalnie podatne na zaburzenia psychiczne w przyszłym, dorosłym życiu. Zaburzenia te uniemożliwiają swobodne wyrażanie siebie, nawiązywanie kontaktów międzyludzkich i inne. Nie oszukujmy się, człowiek jest istotą społeczną.

Czytałam kil-ka cie-ka-wych ar-ty-ku-łów oraz przejrzałam pa-rę for na ten temat i szczerze ujął mnie pewien blog. Autorka swobodnie pisze o swoich dokonaniach i walce, jaką przebywa na każdym spotkaniu z terapeutą. I mimo to nie rezygnuje. Błędne, lękowe przekonanie o terapeutach wszelkiej maści, psychologach z prawdziwego zdarzenia oraz psychiatrach jest wysoce nie na miejscu w czasach tak "unormalizowanego" nadmiaru dysfunkcji społecznych wśród coraz to młodszego pokolenia. Są (a właściwie były) (z)organizowane również darmowe warsztaty dla osób z syndromem DDA (wtedy, wtedy lub wtedy). Oczywiście takie warsztaty nie są organizowane jedynie w stolicy; być może jedynie o tych w stolicy jest głośno (lub głośniej). Z pewnością nie były to ostatnie zajęcia tego typu.

Terapia ma to do siebie, że jej celem jest pomaganie ludziom, z reguły w tym, z czym do terapeuty przychodzą. Ale i tak trzeba zacząć od uświadomienia sobie problemu i tego, czy rzeczywiście nas (nie) dotyczy.

Niektóre źródła: ddablog.wordpress.com, charaktery.eu, rytmy.wordpress.com

Zobacz też: www.twoj-psycholog.pl

Puchar dyrektora KNBB, czyli zawody w tenisa stołowego

2009-12-07T22:05:00.003+01:00

Dziś odbyły się zawody w tenisa, a dokładniej mówiąc: Turniej Tenisa Stołowego o Puchar Dyrektora Kolegium Nauczycielskiego. Zawodniczek było 18, a reprezentantów płci "niepięknej" zaledwie 3 (każdy sobie zapewnił miejsce na podium ;)). Rozgrywki metodą każdy z każdym w męskich szeregach (szeregach, dobre!) nikogo pewnie nie dziwią. Natomiast system rywalizacji dziewcząt wyglądał następująco:

3 drużyny po 6 osób (każdy z każdym),
2 najlepsze zawodniczki z każdej grupy przechodziły dalej,
6-osobowa grupa finalistek (każdy z każdym).

Ponadto, mecz do dwóch wygranych (do jedenastu punktów) z serwami po dwa. Nagrodą za uczestnictwo (prócz dobrej zabawy, przyjaznej atmosfery i poznania kilku nowych osób) były dyplomy, a dla pierwszej trójki - dodatkowo statuetki.

oto jeden z pucharów

O zwycięzcach będzie wkrótce tutaj. Ze swojej strony dodam, że był to już mój drugi udział w takich rozgrywkach i wraz z dzisiejszą datą wzbogaciłam swoją komodę o kolejną - tym razem srebrną - figurkę, która świetnie współgra z zeszłoroczną złotą (w przyszłym roku brąz? byłby komplet ;-)).

Karaoke online

2009-11-17T21:49:00.003+01:00

Od blisko roku w Sieci istnieje serwis spełniający kryteria karaoke. Plusem tego portalu jest fakt, że nie trzeba ruszać się z domu, by zaśpiewać utwór z "klasyki" (nie tylko) polskiej muzyki popowej, rockowej, czy ostatniego dziesięciolecia z odpowiednim podkładem muzycznym. Minusem - jak się przekonałam - jest niedojrzałość użytkowników. I wcale nie chodzi o wiek, a o postawę. JakElvis.pl ma szeroki wybór repertuaru, który przyciąga zainteresowanych. Na chwilę obecną jest blisko 2 mln wyśpiewanych (zarejestrowanych) utworów i ok. 17 tys. nagrań.

Niebezpieczeństwo, jakie ze sobą niesie portal, to nieżyczliwość innych użytkowników; przeglądać multimedia i komentować je może każdy, legitymując się jedynie adresem mailowym i nickiem. Nie dziwnym zatem jest, że niekiedy komentarze bywają złośliwe i niemiłe, czy wręcz obraźliwe. Ten fakt, jest (nie)stety zjawiskiem spotykanym w serwisach multimedialnych.

Serwis podaje wymagania techniczne, jakie muszą być spełnione, by swobodnie korzystać z serwisu:

Procesor: 600 MHz,
Karta graficzna: 16 MB, rozdzielczość 1024x768,
Pamięć RAM: 256 MB,
Przeglądarka Internet Explorer 6.0, Firefox 1.5, Opera 9.0 (lub nowsze wersje),
Włączona obsługa cookies,
Włączona obsługa JavaScript,
Flash 8.0 (lub nowszy).

A oto niektóre opinie o serwisie JakElvis.pl:

"Właśnie spędziłem 30 minut bawiąc się serwisem, a nie często mi się to zdarza ;) Bardzo mi się podoba pomysł" (Mariusz Gralewski, prezes GoldenLine.pl),
"czuje ze ta strona dostarczy dużo rozrywki na najbliższej domówce! 'Jak anioła glos' i jadę :)" (Nasek, Webesteem).

(źródło: http://www.autentika.pl/pl/blog/jak-elvis-karaoke-online)

Serca skaza (czyli noc listopadowa – kolejna w deszczowym nastroju)

2009-11-16T21:18:00.006+01:00

I
Nie bałam się oceniać; nie bałam się sama spać
Raniono mnie nie raz, lecz potrafiłam wstać.

Mówiono mi głupstwa; kłamano mi w twarz
Poniżano, deptano, traktowano jak psa; //lecz potrafiłam wstać// (bis)

Ref.:
Dziś już sił mi brak; kto podniesie mnie
Kto uskrzydli, jak pod ziemię zapadam się. (bis)
Jak głaz...

II
Dziś boję się zabrać głos; dziś boję się sama spać
Choć jestem silniejsza, to nie potrafię wstać.

Nauczyło mnie życie, że jestem sama w nim
Rozumiem wyśmienicie, co znaczy portret z krwi.

Ref.:
Dziś przelewa się krew; umiera serce mi
I chociaż ludziom jestem wbrew; nie zabronią mi żyć. (bis)
Już nie...

III
Spotkałam na swej drodze życzliwego wędrowcę
Powiedział, że smutek prowadzi na manowce.

Mówił, że radością można kupić życie
Że z otwartą duszą znajdę się na szczycie.

Ref.:
Uwierzyłam wędrowcy; on jak zbawca się ukazał
I zrobię, co w mojej mocy, by zniknęła serca skaza. (bis)
Na zawsze...

"Szukam nauczyciela i mistrza (...), niech jeszcze raz nazwie rzeczy i pojęcia..."
(Tadeusz Różewicz, Ocalony)

Mojej Bratniej Duszy,
Monice,

Klaudia Brudny, listopad 2009

Tożsamość w Sieci cz.1

2009-11-15T00:59:00.004+01:00

Jak swobodnie czują się ci podszywający się za kogoś innego? Jak bardzo jesteśmy narażeni na ośmieszenie, wykorzystanie, czy grę, której zasad nie znamy? Do czego służy dziś bezkarne ukrywanie własnej (prawdziwej) tożsamości w Internecie i jakie mogą być tego skutki? Na te pytania większość ma swoje indywidualne przemyślenia czy odpowiedzi. Ja nie znam wszystkich. Mam natomiast na myśli konkretną sytuację, która spotkała mnie dziś wieczorem. Przedstawię jej zarys.

Otrzymałam wiadomość na jednym z portali internetowych, o której powiadomił mnie mail (głosowo, a raczej dźwiękowo). Z ludzkiej ciekawości zerknęłam, kto tym razem do mnie napisał i w jakiej sprawie, wiedząc, że nie korzystam zbyt często z tego portalu. Okazało się, że treść wiadomości była bardzo hm... konkretna. Oto ona:

Postanowiłam odpisać tajemniczemu pisarczykowi. Moja wiadomość wyglądała prawie jak rada na przyszłość. Nie wiem, czy słusznie postąpiłam, pisząc to, ale ignorując jego wiadomość mogłabym zrobić jeszcze większa krzywdę. Tak myślałam na początku. Hm... Jak to ja - chciałam dobrze. Teraz wiem, że nie jestem w stanie ratować świata. Ale po kolei. Oto treść mojej odpowiedzi:

(w miejscu X i Y były odpowiednio nazwa konta fikcyjnego i prawdziwe imię pisarczyka)

Jak widać, zmieniłam temat (nie było żadnego) oraz podałam (no właśnie, nie wiem, czy słusznie) wskazówki, co zrobić, by uskutecznić obrany cel; tu: by otrzymać rzeczywiście odpowiedź od odbiorcy (na dobrą sprawę tajemniczy pisarczyk i tak otrzymał ode mnie odpowiedź, więc dostał to, czego potencjalnie chciał - i bez tych rad :D ale mimo to, może tych 10 przykazań posłuży jako dobra podstawa pisania wiadomości). Czy słusznie - teraz już nie wiem.

O dziwo, otrzymałam odpowiedź zwrotną, w której to tajemniczy pisarczyk napisał, że jeśli chcę o tym pogadać, to mam dać znać na (i tu podał) numer gadu i telefon. Po chwili namysłu, napisałam na podany numer Gadu-Gadu. Tajemniczy pisarczyk zaciekle trzymał się enigmatycznego stylu pisania i dialog się ewidentnie nie kleił. Postanowiłam sprawę przedstawić jasno (czyt. prawdziwie), pisząc: Nazywam się Klaudia i dostałam wiadomość od tajemniczego pisarczyka, na NK, chcę wiedzieć, czy podał w odpowiedzi na moją dość nietypową odezwę poprawne dane. Podał właśnie ten numer gg i jeszcze tel. kom. Po czym, zapytana "a jaka klaudia?" i poproszona w niedługim czasie o nazwisko, wiedziałam, jak dalej pisać. Chłopak w mojej opinii był w tym momencie 100%-owym oszustem i kanciarzem. Niemniej jednak, postanowiłam dociec prawdy i pobudek, jakie nim targały. W rezultacie dowiedziałam się od owego tajemniczego pisarczyka powód, dla którego napisał ("w sumie w nudów"). Poza tekstem, które padło nieco wcześniej, że mu się spodobałam i postanowił napisać, padła też kilkukrotnie propozycja spotkania. Zapytany o to, dlaczego pisze z konta fikcyjnego, odpowiedział, że ma za mało czasu na "zajmowanie się nk", więc postanowił założyć konto fikcyjne (nadal nie rozumiem).

Rozśmieszyło mnie jedno: w pewnym momencie (dokładnie po tym, jak mu po raz któryś poradziłam, że może niech założy, że nie tylko ludzi można znaleźć na NK) zapytał: "rady chcesz mi prawic czy sie spotkac?" Rozbawiło, choć może powinno oburzyć - wszak nic o żadnym spotkaniu nie wspominałam, wręcz byłam przeciwna, zwłaszcza, że od pierwszych chwil był dla mnie niewiarygodnym źródłem jakichkolwiek informacji. Postanowiłam jednak sprawdzić jego rzetelność w bardziej bezpośredniej relacji. Dlatego zdecydowałam się na napisanie do niego na GG. Wiele z jego wypowiedzi brzmiało "hmm", to i dodatkowy argument przemawiający przeciwko jego rzetelności. Zapytany, czego on by chciał (zaraz po tym, jak on zapytał: patrz wyżej), odparł, że spotkać się ze mną i pogadać, niczego więcej - dodał. Gdy rozmowa zbliżała się ku końcowi (wszak okazało się - krótko mówiąc - że jego Mnich, to nie mój Mnich, to chłopak zmienił stosunek do rozmówcy :P) otrzymałam od niego propozycję matrymonialną (niby w żartach), ale kto przy zdrowych zmysłach proponuje w żartach takie rzeczy zupełnie nie znając rozmówcy? W tym układzie wiedziałam, że rozmowa skończy się lada chwila. I tak też się stało.

Za mną ciekawy eksperyment oraz cenna nauczka, że świata nie uratuję, a nawet mogę mu nieco zagrozić. PseudoRady mogą posłużyć w złym celu (choć nie takie miałam założenia) i doprowadzić do czyjejś krzywdy (by nie użyć słowa "tragiedia"). Wszak mnóstwo przygnębionych, niedowartosciowanych, smutnych, przybitych, samotnych, szukających swego miejsca, miłości, itp. ludzi, przesiadujcych w Sieci pragnie tzw. spotkań i rozmów bez zobowiązań, a z takich spotkań wiele złego może wyniknąć. Nie zakładam oczywiście, że i ja byłam dziś w takiej sytuacji, ale chcę przestrzec tych, którzy są skłonni zawierzyć obcym. 10 przykazań, które napisałam do tego pisarczyka można z powodzeniem zmodyfikować na przestrogi dla tych szczególnie narażonych na tego typu niebezpieczeństwo. Jak uchronić się od niebezpieczeństwa, które może czyhać na nas w Sieci? Oto kilka ważnych punktów, które warto mieć w pamięci:

Nie ufaj tym, którzy nie chcą wyjawić swojej prawdziwej tożsamości.
Nie daj się nabrać na miłe słówka i komplementy - to tylko służy uśpieniu Twojej czujności.
Nie daj się nabrać na wspólnego znajomego, czy niedalekie miejsce zamieszkania (być może sprawdź te dane).
Nie daj się przekonać na hasło: "nie masz nic do stracenia" - właśnie, że masz - i to wiele.
Bądź ostrożna w podejmowaniu kroków zbliżających ludzi (informacje o Tobie, o Twojej rodzinie zostaw dla znajomych, zaufanych ludzi).
Nie zwierzaj się z problemów w Twoim związku - to służy wzbudzaniu mylnego zaufania.
Nie daj się namówić na spotkanie - pamiętaj, że można porozmawiać również online (może poznając bliżej osobę, okaże się ona w porządku; lecz po co ryzykować po pierwszej rozmowie?).
Zwracaj uwagę na styl wypowiedzi; nie raz może być niechlujny lub zbyt idealny i przychylny - nie daj się zmylić.
Nie odwdzięczaj się w wymianie danych osobowych (nie masz pewności, że podane przez rozmówcę dane są prawdziwe).
Nawet jeśli zdecydujesz się z jakichś powodów spotkać, powiadom kogoś bliskiego o tym spotkaniu (lub idź razem z nim).

To tylko nieliczne z rad, które mogą się okazać przydatne. Stosowanie się do tych zaleceń może zapobiec padnięciu ofiarą przemocy w Sieci. Internet to miejsce bardzo swobodnego wyrażania siebie; pamiętajmy, że nie wszyscy mają dobre intencje.

Podstawa programowa czy innowacja?

2009-11-13T23:58:00.002+01:00

Ostatnio zastanawiałam się, czy w szkołach (na przykładzie szkół podstawowych) rzeczywiście realizuje się jedynie Podstawę Programową (bez czegoś ekstra) i jak wielu jest takich nauczycieli, którzy wykraczają poza tę minimalistyczną wersję nauczania. Ja - jako przyszły nauczyciel - nie mogę zgodzić się z tym, że w każdej szkole nauka jest czysto teoretycznym procesem, który niczego w młodych, kształtujących się ludzi nie wnosi, nie kształtuje, nie uczy.

Spotkałam się niedawno z dość mocną tezą. Zakładając fakt, że nauka polega na odwzorowywaniu obrazków z książki, duplikując je w zeszycie (to oczywiście wielkie uproszczenie; chodziło o to, że w szkołach nie realizuje się empirycznie spraw, które wymagają doświadczania przez poznanie, nie tylko przez "zaufanie podręcznikom"). Teza ta brzmiała następująco: "...czyli edukacja się uwstecznia". Było to przykro słyszeć, ale niestety obraz dzisiejszych szkół, a właściwie nastawienia nauczycieli do nauczania jest taki, a nie inny. Oczywiście nie można tutaj generalizować, że każda szkoła taka jest; że każdy nauczyciel nie uczy, a tylko realizuje kolejne punkty Programu; że nauczyciele nie dbają o rozwój dziecka, a czynią je jedynie kolejnymi robotami, które znają (przykładowo) wszystkie warstwy lasu, ale w lesie nigdy nie byli...

Nie jestem w stanie sprawdzić, czy wszystkie placówki oświatowo-wychowawcze są tak ubogie o myślenie horyzontalne i działanie na rzecz dziecka, dla jego dobra, dla niego i z nim, a nie tylko obok lub nad nim (w sensie władzy, z racji stanowiska, jakie nauczyciel pełni). Nie jestem w stanie sprawdzić wszystkich szkół podstawowych, a nawet gościć w kilku i zobaczyć, jak owe zajęcia lekcyjne wyglądają, ponieważ gość-badacz zazwyczaj dostaje obraz wyidealizowany i skorygowany (w momencie, kiedy wieści o inspekcji badawczej dostaną się do odpowiednich organów, plan zajęć niby-normalniej lekcji, jaką przyszedł ów badacz zobaczyć, zamienia się na innowacyjną i ciekawą, której dotąd uczniowie mogli nawet nie mieć) - jest to dziwne zjawisko, ale (nie)stety bardzo ludzkie.

10-lecie Gimnazjum w Mnichu

2009-11-11T17:04:00.003+01:00

Wczoraj, 10.11.2009 odbyła się uroczystość 10-lecia istnienia Gimnazjum w Mnichu (mapa). Miały tam miejsce występy artystyczne (w tym śpiewające absolwentki, tańczący absolwenci), prezentacje występów publicznych klas w licznych akademiach w przeciągu tych 10 lat, itp., poczęstunek (ciastko, kawa, herbata), sportowe zmagania absolwentów (w siatkówkę) oraz bezcenne rozmowy z dawno niewidzianymi znajomymi ze szkolnej ławki, a także z nauczycielami sprzed kilku lat.

fot. Wioleta Matula

Wspaniale się bawiłam. Wspomnienia to coś, co należy pielęgnować. Zdecydowanie. Nie zabrakło więc na sali gimnastycznej fotografów; przewijało się ich co najmniej kilku (nie licząc samych nauczycieli), a to niewielkie gimnazjum. Smuci mnie jednak fakt, iż Gimnazjum w Mnichu nie ma (jeszcze) swojej strony internetowej (2009). Materiały z wczorajszej uroczystości zostaną zatem najprawdopodobniej zapomniane: trafią do gazety, którą po pewnym czasie wyląduje w koszu. Zrodził się w mojej głowie pomysł, by zadbać o powstanie owej strony internetowej, stąd czekam na informacje, które potwierdzą słuszność mojego starania się. Otóż, pedagog gimnazjum, Beata Mulczyńska, zapytana przeze mnie (nieco kokieteryjnie), gdzie jest strona internetowa szkoły, po krótkiej chwili namysłu odpowiedziała, że jakieś działania w tym kierunku są podejmowane przez tamtejszego informatyka, panią Barbarę Wilk, która to podobno się aktualnie tą sprawą zajmuje. Nie przeczę, że bardzo by zależało na tym, by gimnazjum miało swoje miejsce w Sieci, bo cenię sobie tamtejszych nauczycieli i klimat - jakby nie było, najpiękniejsze lata mego życia ;-) A jeśli coś istnieje w Sieci, to istnieje w realu.

Dwa plus dwa - program edukacyjny dla dzieci

2009-11-05T22:05:00.010+01:00

jest programem wspomagającym naukę prostych rachunków matematycznych. W ich skład wchodzi: liczenie, dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie oraz porównywanie liczb. Ostatnia aktualizacja programu miała miejsce w 2003 roku (zatem stosunkowo dawno) i była to wersja poprawiona i wzbogacona o parę funkcji m. in. muzykę. Mimo fajnego patentu na program edukacyjny dla dzieci i kilku poprawkom (więcej na ten temat można znaleźć tutaj), dopatrzyłam się kilku błędów w programie. A może nie tyle błędów, co niedociągnięć (przynajmniej w moim odczuciu można by ten program jeszcze udoskonalić).

Otóż, zauważyłam, że:

W niektórych działach i zadaniach jest tablica z guzikami od 0 do 9, a w niektórych od 0 do 10. W obu jest możliwy wynik dwucyfrowy (np. 10). Więc dlaczego tablice te różnią się od siebie? Zarówno mój kolega-student, jak i moja siostra, testując tę grę, zmartwili się, że nie ma guzika z nr "10". Oboje chwilę myśleli, zanim wpadli na pomysł, by nacisnąć kolejno "1" i "0". Młodsza siostra, po rozwiązaniu problemu, uśmiechnęła się. Pytanie brzmi: czy to umyślne działanie, by dzieci nauczyły się twórczo myśleć i rozwiązywać tego typu zadania/problemy, czy przypadek lub niedociągnięcie (w niektórych działach - przypomnę - jest przycisk oznaczony liczbą "10").
Zadanie, które dotyczy wielokrotności liczb. Moja siostra (tester;-)) miała proste zadanie: wskazać wielokrotności trójki. Po czym, wcisnęła "6" i lektor uprzejmie poinformował ją, że to błędna odpowiedź. A to nieprawda. Szóstka jest wielokrotnością trójki. W zadaniu oczywiście chodziło o podanie wszystkich możliwych, począwszy od pierwszej (w tym przypadku: od trójki). Nigdzie jednak nie było to zaznaczone. A dla dziecka nie jest to najwyraźniej oczywiste. Proponowałabym zatem albo dopisać "począwszy od pierwszej wielokrotności danej liczby" (choć to się wiąże z faktem, że lektor musiałby również przeczytać tę informację - nie wiem, na ile to możliwe, a z drugiej strony, nie wiem, czy to rozwiązałoby problem; dla dzieci pierwsza wielokrotność liczby może być równie "zrozumiała" jak to, że 6 jest pierwszą z kolei wielokrotnością 3, a nie ona sama) lub przeprogramować zadanie na taką konstrukcję jak w domino (czyli kolejny etap nastąpi po wskazaniu wszystkich kropek z daną liczbą - bez konieczności zachowania kolejności wskazywanych wyników); tu wyglądałoby to następująco: dziecko wskazuje kolejne "koraliki" węża z wielokrotnościami podanej liczby, ale kończy etap dopiero, gdy zaznaczy również tę liczbę (w przykładzie mojej siostry: zaznacza w dowolnej kolejności 6, 9, 12, ..., 33, itd., lecz dopiero po zakreśleniu 3 przeszłaby do kolejnego zadania). Dobrym byłoby dodanie komentarza o treści "została jeszcze jedna wielokrotność..." a w miejsce kropek pojawiałaby się dana liczba.

Takich oto dwóch mankamentów dopatrzyłam się, testując program 2+2. Więcej o programie można znaleźć na stronie autora (klikając tutaj) oraz samemu sprawdzając jego działanie. Na podanej przeze mnie stronie widnieje niestety nieaktualny kontakt autora programu, pana Marka Andusiaka (próbowałam podzielić się refleksją na temat programu, lecz otrzymałam maila zwrotnego z informacją, że mail nie dotarł z powodu błędnego adresu mailowego). Mówi się trudno ;-).

Uśmiech przede wszystkim

2009-11-03T20:44:00.002+01:00

Podobno uśmiech jest najkrótszą drogą do drugiego człowieka...

Laleczki z włóczki

2009-10-30T22:56:00.005+01:00

Zostałam dziś poproszona o pomoc w zadaniu domowym. Moja młodsza siostra przyszła do mojego pokoju i zapytała, czy jej pomogę. Zapytana "w czym?", usiadła (wiedziała, że to potrwa dłużej?) i opowiedziała mi - naturalnie - "naokoło", o co chodzi, i jaki ma być mój wkład w jej pracę domową. Na dole czekał już Dominik, kolega siostry. Przyniósł materiały, z których to mieli wykonać własnoręcznie laleczki (z włóczki). Dominik zaczął bardzo pomysłowo: nawijał ostrożnie, ale z wielkim zaangażowaniem, włóczkę na oparcie fotela. Sara miała problem ze znalezieniem dla siebie odpowiedniego miejsca. Koniec końców ja, a właściwie moje ręce posłużyły jej jako ogranicznik, na którym mogła odmierzyć pewną długość włóczki kilkukrotnie. Wbrew pozorom, dzieciaki nauczyły się kilku nowych rzeczy:

pracować w zespole (naturalnie, pomagałam dzieciom, ale proszę zauważyć, że jedna osoba przywiozła materiały - dostarczyła surowców, a druga udostępniła pokój, który było trzeba później sprzątnąć :P),
rozwiązywać problemy, np. z brakiem odpowiednich warunków do nawijania włóczki (Dominik wykorzystał fotel i jego oparcie, a Sara dłonie osoby z zewnątrz),
korzystać z zadanego schematu (dzieci miały kartkę z wydrukowaną instrukcją, jak należy wykonać laleczkę; musiały zrozumieć i odtworzyć w rzeczywistości to, co na papierze),
pleść warkoczyki (schemat zakładał, że ręce i nogi laleczki mają być splecione w warkoczyki; dzieci nie umiały ich pleść, więc pomogłam im = nauczyłam je),
mieć więcej cierpliwości do prac manualnych (oczywistym jest, że czynność wykonywana po raz pierwszy nie może być wykonana idealnie; dzieci nie umiały wcześniej pleść warkoczyków, supłać wełny; musiały się tego nauczyć i musiały popełniać błędy, by kolejnym razem je eliminować/korygować oraz nie dopuścić do ich powstawania),
odczuwać satysfakcję z własnoręcznie wykonanego dzieła (twarze moich podopiecznych po wykonaniu zadania były rozpromienione, a uśmiechy - bezcenne; radość ze skończonej pracy była dla nich pierwszą nagrodą).

Laleczki z włóczki. Zabawa i nauka w jednym. Z przewagą zabawy (a przynajmniej w odczuciach dzieci dominuje zabawa; nieświadome są bowiem, że znalezienie odpowiedniego miejsca do nawijania włóczki, czy sposób wykończenia laleczki jest dla nich cenną lekcją i okazją do kształtowania wyobraźni i twórczego myślenia). Moi podopieczni przejawiali różne stany; od radości do zdenerwowania (gdy coś im nie wychodziło). Później zrozumiały, że z czasem w końcu się uda. Efekt końcowy był warty nerwów i samozaparcia.

: laleczka Dominika (lat 10)

: laleczka Sary (lat 10)

Edukacja alternatywna

2009-10-24T17:16:00.003+02:00

W miniony poniedziałek (tj. 19.10.2009) miałam okazję uczestniczyć w trzydniowej konferencji w Łodzi. Konferencja ta dotyczyła problematyki nauczania, a ściślej mówiąc edukacji alternatywnej. Znakomite osobistości, towarzyszące obradom, znani pedagodzy z całej Polski (i nie tylko), zaproszeni na tę okazję oraz władze Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi (w której to konferencja się odbywała) stworzyły przyjazną atmosferę, dzięki której konferencja należała do tych... ciekawszych.

Konferencja dotyczyła problematyki pedagogicznej, jednak nawet dla studenta matematyki nie okazała się ona wcale nudna, czy nieciekawa. Wręcz przeciwnie, poruszone tam - przez wybitnych w tej dziedzinie ludzi - tematy, zakrawały o rzeczywistość każdego studenta, który ma lub będzie miał do czynienia z edukacją (również) w przyszłości.

Więcej o Konferencji można znaleźć na stronie uczelni (patrz wyżej) lub odwiedzając ten link. Wkrótce w Sieci pojawią się również materiały wideo (audio?) oraz zdjęcia z konferencji, które zgromadzili uczestniczący w niej studenci z KNBB. Wszystkich zainteresowanych zachęcam do obserwowania kanału YouTube KNBB, na którym to pojawią się owe materiały multimedialne z VI Konferencji "Edukacja alternatywna - dylematy teorii i praktyki".

Śledzik (po co?)

2009-09-10T01:55:00.003+02:00

Ktoś niedawno powiedział, że Śledzik będzie świetnym serwisem dla tych, którzy nie mieli i nie mają styczności z innymi mikroblogami (jak np. Twitter). Od czasów zapowiedzi nowego naszo-klasowego gadżetu, Śledzika, czekałam z ciekawością na poziom, jaki ów gadżet będzie prezentował. Gdy się pojawił, postanowiłam go przetestować, czyli (jednak) dołączyć do użytkowników tego 'mikrobloga', jeszcze nie wiedząc, co mnie tam czeka...

Należy na wstępie zaznaczyć, że Śledzik jest podserwisem pewnego popularnego serwisu Nasza-Klasa. Ale, mimo to, można z niego korzystać również nie posiadając konta na NK. Wprawdzie jest to podserwis NK (na: nasza-klasa.pl/sledzik), ale działa również samodzielnie (na: sledzik.pl). Podkreślam: 'mikroblog'. Zatem, dodatek do serwisu, jakim jest NK. Więc może niekoniecznie minus samego mikrobloga, a atut serwisu, któremu podlega? Prasa donosi, iż: (...) Pełnomocnik zarządu ds. marketingu i PR w spółce Nasza-klasa, Dominik Kaznowski, wytłumaczył, iż ich założeniem jest udostępnienie narzędzia komunikacji, które wypełni lukę między e-mailem a blogiem. Ponadto Śledzik nie będzie ani komunikatorem, ani kopią Twittera. Dominik Kaznowski powiedział, że najlepsza analogia, jaką może znaleźć, to 'publiczny e-mail' wysyłany do wszystkich zainteresowanych. Podkreślam: założeniem... wypełni lukę... nie będzie kopią... Otóż, założenia są w istocie bardzo ważne, ale nie zawsze wychodzi tak, jakbyśmy sobie tego na początku życzyli, prawda? I ta prawda jest prawdą życiową. Żaden, nawet najlepszy, serwis tego nie zmieni. Ponadto, serwis będą tworzyć ludzie, więc głównie od nich zależy, jak się będą miały plany pana Kaznowskiego do rzeczywistości. Luka pomiędzy mailem a blogiem... Nie rozumiem. Jaka luka? Do maila ma dostęp ten, który wyśle i dostanie maila; do bloga (w zależności od prywatności) - każdy, który może nań wejść. Gdzie jest luka?

Śledzik nie zrobił furory swym wejściem, czy też raczej wpłynięciem. Niektórzy nie wierzyli, że ruszy 9-tego września. Ruszył. Dlaczego ta data? Nie wiem. 09.09.09 - może dlatego?

W związku z tym, że nowy naszo-klasowy mikroblog jest połączony z NK, ma swoje miejsce na profilu NK. W łatwy sposób można przejść z jednego serwisu do drugiego. Serwisy te są bardzo podobne w budowie i niczym nie zachwycają. Generalnie, przebywając na Śledziku, stronę oplatają morskie głębiny, a sama ramka profilu jest pusta. NK posiada liczne box-gadżety: 'prezenty', 'dodaj do znajomych', 'zobacz zdjęcia', itp., Śledzik ma jedynie liczbę znajomych oraz informacje podstawowe (nazwisko, wiek,...). I głownie tym się różni zawartość tego samego szablonu strony profilu. Jest ten sam opis 'o sobie' i 'czym się aktualnie zajmuję', te same komentarze do profilu, to samo zdjęcie główne i komentarze do tego zdjęcia zaczerpnięte z NK.

Technicznie również serwis ma niedociągnięcia. Na stronie głównej Śledzika (gdzie są dostępne wypowiedzi innych osób) w miejscu oznaczonym wyrazem 'opcje' rozwija się lista.

Niestety jest ona w widoczny sposób nieco niekompletna (w innej przeglądarce ostatnia pozycja jest jeszcze bardziej ucięta, więc to nie wina mojej przeglądarki;)). Może Śledzik zbyt prędko wypłynął?

To nie jedyne drobiazgi, które nie przypadły mi do gustu. Jak dla mnie strona jest zbyt niebieska i nieczytelna. Ma zbyt wiele wspólnego z profilem NK (być może właśnie o to chodzi, ale mi osobiście się to nie podoba). Już sama Nasza-Klasa nie ma u mnie najlepszych not, a co dopiero podpięta do niej jakaś rybka. Jednak, żeby nie być od razu na 'nie', postanowiłam przetestować, zobaczyć... A może bardziej zobaczyć niż przetestować (jak działają mikroblogi, raczej wiem).

Jak już wspomniałam: kolorystyka. Ponadto, automatyczne ustawienia. Śledzę osoby, które mam w znajomych na NK, a one - domyślnie - śledzą mnie. Jeśli mam ok. 100 znajomych - nie powinno być większych problemów z wyborem tego, kogo chcę 'podglądać w kąpieli ze śledzikiem', a kogo nie. Lecz, mając do czynienia z kilkusetną liczbą znajomych, może okazać się, że korzystanie ze Śledzika będzie nie tyle chaotyczne, co niepotrzebne. Zakładając, że każda osoba wchodzi codziennie na NK, zostawiając tam wpis na Śledziku (niech będzie jeden), to mając kikluset znajomych (których przecież domyślnie śledzę), będzie problem z wyłapaniem tych informacji, które naprawdę są ważne dla mnie i tych informacji, które powinnam odczytać. Stąd zapewne możliwość usunięcia ze śledzonych ludzi z naszego profilu, jak również możliwość dodania tych spoza naszych znajomych. Niestety nie ma opcji: 'nie śledź nikogo', więc ów chat, za jaki się początkowo uznaje Śledzika, będzie chaotyczny, mając wpisy wszystkich swoich znajomych (zakładając oczywiście, że będą oni używać tego gadżetu). Dodatkowo, usuwając ze śledzących osobę, która już coś napisała na 'rybce', jej notka zostaje (czyli nawet logując się na 'rybce', mamy pewne, że znajomi, używający mikrobloga, zapełnią nam stronę główną).

Na jednym z polskich blogów spotkałam się z poniższą opinią: Niestety Nasza-Klasa idzie tropem Gadu-Gadu i zamiast stawiać na jakość i dopracowanie dodają co chwilę nowe gadżety, które stricte tylko utrudniają odbiór pierwotnej treści. Jeśli chodzi o dopracowanie, to potwierdzeniem może byc ów mały szczegół na górze (patrz: obrazek). Co się jednak tyczy porównaniem do Gadu-Gadu, to temat rzeka, dla mnie (na inny zupełnie artykuł).

Internauci nie zostawiają na Śledziku suchej łuski, sugerując, że to kolejna polska klęska. Mało kto jest z owego mikrobloga zadowolony; mało kto wie, do czego tak naprawdę służy i ma służyć (miał?). Jedyną słuszną i pozytywną (i jak na razie widoczną dla mnie) cechą tego serwisu jest możliwość dodania linku (NK nie posiadała tej opcji wcześniej). Dzięki Śledzikowi jest to możliwe. Oczywiście rokuje to i dobrze, i źle. Nie zawsze z linku wynika, dokąd prowadzi, a nasza młodzież (ta mniejsza;)) nie bierze pod uwagę zagrożeń, które czyhają. Podejrzewam, że nie ma żadnego filtru bezpiecznych połączeń ze Śledzika... Tym bardziej warto pamiętać, że dzieci również będą mogły z niego korzystać. Jest pewnego rodzaju chatem, o wiele bardziej wygodnym niż pisanie maili, zwłaszcza dla młodzieży szkolnej.

Mikroblog w ogólnej ocenie ma więcej cech negatywnych i niesprzyjających rozwojowi. Jednak, mimo neatywnie nacechowanemu artykułowi, jestem w stanie wyobrazić sobie korzystanie ze Śledzika. Być może dla konkretnej (niezbyt zelektronizowanej) grupy wiekowej, Kto wie? Osobiście, Śledzik na dzień dzisiejszy jest dla mnie zbyt dysfunkcyjny, by kategoryzować go w ramach mikrobloga. Może to był falstart, a może 'rybka' wypłynęła zbyt głęboko?

Pro-Ana - niszcząca idea

2009-08-27T05:56:00.004+02:00

Przeczytałam dziś pewne wykopane znalezisko, dosyć poważne. Nie mogłam przejść obok tematu obojętnie (nie, żebym miała parcie na szkło, ale... tak jakoś z czystego poczucia powinności wyrażenia swojego zdania na tematy trudne).

Nie chciałam publikować komentarza na temat, który jest dla mnie nowy, obcy. Przyznam szczerze, że z pojęciem 'pro-ana' spotykam się po raz pierwszy. Musiałam najpierw przestudiować kilka artykułów, wypowiedzi, stron, zdjęć oraz podjąć własne kroki ku zgłębieniu wiedzy na ten temat i... dochodzę do wniosków nieco dziwnych. Wydaje mi się, że powyższy artykuł ma postać subiektywnej oceny obu pań (autorki tekstu oraz pani psycholog, wypowiadającej się na temat pro-ana w artykule). Niemniej jednak, artykuł ten naznacza problem (z) pro-ana i to jest główna jego zaleta.

Jestem przekonana, że większość ludzi ma własne zdanie: jednym się podobają te wychudzone dziewczyny, innym nie; jedni lubią okrągłości, drudzy marzą o idealnie płaskim brzuchu - tego żadne media nie zmienią i nie powinny. Inną kwestią, jaką można poruszyć, jest kwestia uległości tej ideologii. Prawnie - jak zostało wspomniane w artykule - nie można zablokować stron promujących taki styl życia (styl życia?). Zgadzam się z opinią, że zablokowanie stron promujących ten styl nie rozwiązałoby problemu. Mogłoby tylko stwarzać pozory, że problem został rozwiązany; w rzeczywistości organy odpowiedzialne za rozpowszechnianie tego "sposobu na życie" zadbałyby znakomicie o to, by osoby zainteresowane znalazły nowe informacje, "lepsze" metody na oszukanie systemu i to, co chcieli(by)śmy ukryć, zataić... (bo: zataić nie znaczy zlikwidować...)

Nie chciałabym sprawować tutaj polityki wychowania ani oskarżać Bogu winnych ludzi, lecz patrząc globalnie na ten problem, uważam, że jego początek wywodzi się z domu. Najnormalniej w świecie z domu rodzinnego. Akceptacja rodziców, rodzeństwa, czy kolegów z podwórka jest dla dzieci bardzo ważna. W okresie dojrzewania - chyba najważniejsza. Akceptacja, przynależność do jakiejś grupy, wspólnota. Jeśli młoda osoba nie znajduje tego w bliskich - szuka dalej. Szuka, żeby znaleźć. I w końcu znajduje. Żyjemy w czasach zelektronizowanego przekazywania informacji. Szybko, tanio, skutecznie. Czyli: dobrze. To dobro jednak często ma też ciemną stronę. Jednak sami zainteresowani nie postrzegają jej jako potencjalnego zagrożenia, lecz - wręcz przeciwnie - jako pomoc. Szybkość w przekazywaniu informacji i jakość przekazu często bywa mylna. Osoba o niskiej samoocenie jest podatna na wszelkie zło, jakie również Internet, może nie tyle oferuje, co umożliwia. Poznałam jedną z dziewczyn, które uległy pokusie pro-ana i napisałam do niej list. Oto jego fragment:

(...) Prawie każda nastolatka przechodziła przez okres "odchudzania się", ale w większości przypadków ktoś lub coś potrafiło je powstrzymać. (...) Ideał piękna - wg mnie - nie ma zaniku biustu i żeber wychodzących z brzucha. (...) Moim zdaniem, to jednak choroba na tle psychicznym. Bardzo niebezpieczna choroba, bo prowadzi do wielu wyrzeczeń, strat (nie tylko kilogramów, ale i przyjaciół, zaufania rodziny, ciepła domowego ogniska, wartości nadrzędnych, jakimi są miłość do bliźniego, szczerość, otwartość...). Można zdecydowanie więcej stracić, niż zyskać. (...) te wszystkie modelki (...) mają niesamowicie silną wolę, fakt. Ale jakim kosztem? Oszpecać się w imię czego? W imię... złudnej idei, że się osiągnie ideał? Ideał czego? Pięknem to "to" bynajmniej nie jest. (...)

Czekam na odpowiedź dziewczyny. Może będę potrafiła jej pomóc. Odważnie postanowiła walczyć z chorobą, trzyma się tej myśli, nie rezygnuje i realizuje plany związane z przybraniem na wadze. Przeszkadza jej w tym świadomość (przekonanie), że nadal jest gruba i grubo się czuje. Ale się nie poddaje. Jest to pierwszy słuszny krok, by wyjść z pułapki, w jaką nie ona jedna wpadła. Młodziutka, 17-letnia dziewczyna. Mam nadzieję, że w jej ślady pójdą te, które nadal głodują dla idei.

Za dużo łez wylanych

2009-08-17T01:47:00.013+02:00

Buntujesz się dla dobra innych
W ogień za nimi wskoczysz
Patrzysz na piękno każdego ranka
Lecz nigdy go nie zobaczysz...

Zaślepiony jesteś i dumą, i chwałą
I myślisz, że można bezkarnie tak żyć
Lecz kiedyś ci będzie czegoś brakowało
Kiedyś zapragniesz być...

Za dużo łez wylanych, za dużo kłamstw
I słów wypowiedzianych - na wiatr...

Soup jako mashup serwisów

2009-06-20T23:59:00.005+02:00

Został mi dziś polecony Soup.io - serwis, którego tajniki były mi zupełnie obce. Do czasu... Z racji mojego upodobania do sprawdzania działań wszelakich serwisów (niektóre z nich są widoczne w bocznym menu), postanowiłam i ten jeden wypróbować. I z przyjemnością poświęciłam mu chwilę na konfigurację.

Soup wydaje się być - na pierwszy rzut oka - zupełnie dobrym repozytorium serwisów, linków, obrazów, filmów, plików, cytatów, wydarzeń lub zwykłych treści tekstowych. Jeśli jednak wziąć pod uwagę fakt, iż materiały, które chcielibyśmy dzielić z innymi, mnożą się w szybkim tempie, zauważymy, że owe repozytorium przybierze formę jednego wielkiego kotła, do którego wrzucono wszystko, co na pozór wydawać by się mogło użyteczne i ciekawe, tworząc ogromną mieszankę informacji. Stąd zapewne nazwa serwisu: Soup (z ang. 'zupa') ;)

Niemniej jednak, gdyby tak ograniczyć profil do publikowania tylko jednych z możliwych treści lub wybrać tylko jedną postać publikowania, serwis miałby szansę tworzyć spójną całość, w której zawarte byłyby jedynie te treści - być może z wielu źródeł, ale o jednej tematyce. Stałby się swoistą "teczką", do której można by włożyć albo treści blogów (np. o tematyce matematycznej), albo ulubione filmy z YouTube (kilku kanałów, np. uczniów z klasy), albo Czytnik Google'a, który chcielibyśmy zarówno oglądać, jak i podesłać znajomym (i tutaj również wielorakie pochodzenie artykułów byłoby mile widziane), itp. W ten sposób mielibyśmy treści polecane przez znajomych w jednym miejscu.

I tak, tworząc ciąg informacji moglibyśmy posiadać informacje przez nas przefiltrowane (np. Czytnik albo zdjęcia, albo listę ulubionych filmów naszych wychowanków) lub mozaikę wszelakich opublikowanych przez nas treści gdziekolwiek indziej. Pytanie: do czego ma służyć Soup? pozostaje bez odpowiedzi. Bądź też, odpowiedź jest relatywna.

Dla naszych znajomych, Soup byłoby dobrym miejscem na śledzenie naszej działalności internetowej, ponieważ nie musieliby sprawdzać każdego naszego portalu czy strony internetowej z osobna, a o najnowszych zmianach dowiadywaliby się ze spisu treści, jakim w tym świetle jest właśnie Soup.

Serwis ten daje również możliwości dialogowe. Można odpowiedzieć na treści zawarte przez innych użytkowników oraz dodać komentarz do swoich własnych. Odpowiedzią może być zarówno komentarz tekstowy, obrazek, film, cytat, plik, link, czy nawet ocena rankingowa danego obiektu, który pragniemy skomentować.

W świetle powyższego, można szacować, że Soup jest ciekawym sposobem na łączenie serwisów. Prawdopodobnie nie jest najlepszym z możliwych narzędzi. Spełnia jednak ciekawe funkcje, które mogą zaowocować jakąś ideą wykorzystującą ów serwis do swoich celów w jeszcze ciekawszy sposób niż wyżej wymienione (np. jako spis cytatów godnych uwagi, wierszy, czy choćby historyjkę obrazkową).

Dobrze jest posiadać kompleksową informację o swoich (i nie tylko) serwisach i ich działaniu oraz stworzyć własne zaplecze, w którym swobodnie będziemy mogli działać. Warto jednak - zanim stworzymy idealny dla nas samych mashup - znać różne narzędzia, ich zalety oraz wady, aby dokonać najlepszego dla nas wyboru i - co najważniejsze - by nie bazować na pierwszym napotkanym...

Zatem, moje doświadczenie, jeśli chodzi o poznawanie nowych serwisów i narzędzi z zasobu Web 2.0, wzrosło o kolejny, który już teraz widoczny jest wśród moich serwisów w menu bocznym. A sam fakt, że znowu się czegoś ciekawego nauczyłam, pozwala mi odetchnąć z ulgą, bo dzień ten nie był dniem straconym.

Ulewa w Bielsku-Białej

2009-06-10T19:00:00.004+02:00

Bielsko. Z początku dnia było duszno, później nastąpiło oberwanie chmury, a skutki wichury były dotkliwe. Powyrywane drzewa, zalane ulice, podmyte budynki...

Tak, krótko można opisać środowe warunki na drogach. Ulice Bielska, niedaleko centrum handlowego "Sfera", zalane. Widoczność ograniczona do minimum. Samochody zwalniały, wycieraczki pracowały non-stop. Ludzie podjeżdżali w bezpieczne miejsca, by schronić się i przeczekać deszcz. Zresztą nie tylko deszcz; widać też było grad, uderzający o drzwi i okna budynków.

Akcja rozgrywała się koło południa i trwała około godziny. Żywioł zaczął łamać drzewa, huczeć i uderzać o szyby; na drogach woda przybierała na objętości. Ruch na ulicach miasta nieco zmalał, aczkolwiek autobusy miejskie nadal kursowały, podlewając budynki (wraz z prędkością - niewielką, bo niewielką, ale jednak - koła pojazdów wzbudzały fale, które podmywały budynki, leżące w niszach ulicznych).

Perfect - łączy pokolenia

2009-05-25T23:28:00.002+02:00

(zdj. z www.bck.bielsko.pl)

2 maja 2009 zespół Perfect gościł na bielskich Błoniach (teren ATH). Koncert składał się z dwóch wystąpień; klasykę polskiego rocka poprzedziła grupa o wdzięcznej nazwie: Sztywny Pal Azji, która największe swoje sukcesy odnosiła w latach 80. Dziś - mniej znana przez młodzież, a jedna rozruszała ona głównie młodych przybyłych. Byli oni skorzy do tańców, wspólnego śpiewu i dzielenia entuzjazmu z jeszcze pełnymi werwy (a już nie takimi młodymi) artystami.

Po pierwszej części koncertu, publiczność była zmuszona nieco poczekać na gwiazdy wieczoru, które - z racji bytu - miały prawo się spóźnić :P Ci wytrwali, czekający na zespół, nie rozczarowali się. Wielkimi owacjami przywitali oni artystów, a w szczególności lidera - Grzegorza Markowskiego, którego wizerunek nie jest obcy chyba nikomu. Jak zwykle dał popis i udowodnił, iż mimo siwego włosa na skroni, nadal jest w świetnej formie. W dobrym stylu przypomniał on o potędze swego głosu; mocne kawałki brzmiały nie gorzej jak kilka lat temu, a ballady po prostu wzruszały rzesze obecnych. I tych, lekkich kawałków, które nuciła cała publiczność - nie zabrakło tego wieczora.

Wokalista zadedykował "Kołysankę dla Nieznajomej" wszystkich zakochanym, jak i tym, którzy jeszcze nie kochają, ale bardzo by chcieli :-) Mrok rozświetlały palące się zapalniczki oraz nastrojowe światła reflektorów bijące prosto ze sceny. Grzegorz Markowski, mimo iż w każdym kawałku dawał z siebie wszystko, nie zapomniał również o poczuciu humoru. Wspomniał, że jeszcze nie było koncertu bez bisu oraz życzył sobie i swojemu zespołowi, żeby nigdy takich koncertów bez bisu nie było ;-).

Koncert zakończył się jeszcze przed północą, a mimo to, zabawa była przednia. Widać to było głównie po przybyłych tam osobach. I warto dodać - osobach z wszystkich niemal grup wiekowych. Począwszy od krzątających się wokoło dzieci, poprzez wirującą w tańcu młodzież, a skończywszy na dojrzałych słuchaczach, wychowanych na rytmach starego dobrego rocka, a nawet jeszcze bardziej sędziwych wśród publiczności można było zastać, nucących tę samą melodię, co tłum. Perfect bez wątpliwości łączy pokolenia.

Natomiast, jeśli chodzi o ciekawy incydent, który miał miejsce tegoż wieczora, to wyjście Grzegorza Markowskiego na scenę. Nic by w tym nie było dziwnego, poza tym, że wyszedł on już po bisie, gdzie jego koledzy z zespołu już dawno powędrowali na kolację. Wokalista wrócił na scenę (w odpowiedzi na nieustające okrzyki publiczności, która domagała się kolejnego bisu). Gdy lider zespołu pojawił się po raz kolejny na deskach, rozbrzmiały gromkie brawa. Podziękował on ludziom za przybycie i za entuzjazm, a zwracając się bezpośrednio do publiczności, rzekł: "tak naprawdę to wy jesteście PERFECT". I znów dało się słyszeć liczne oklaski. W międzyczasie na scenę przybył ochroniarz, który później odprowadził artystę do namiotu, gdzie mógł coś zjeść. Ale zanim to nastąpiło, lider zaśpiewał - specjalnie dla tych, którzy zostali - fragment utworu "Chcemy być sobą" (bez akompaniamentu). Publiczność wtórowała wokaliście. Momentami, zdawało się słyszeć głosy: "chcemy być z Tobą, chcemy być z Tobą jeszcze..."

Zobacz galerię zdjęć na PicasaWeb

Nasza-Klasa - fenomen czy porażka?

2009-05-08T13:15:00.010+02:00

W związku z tym, iż portal nasza-klasa, mianowany jednym z najpopularniejszych serwisów w Polsce, skupia wokół siebie miliony użytkowników, coraz bardziej rozbudowuje on swoją komercyjną działalność. I tak, częściowo, następowało rozszerzanie portalu. Począwszy od przewijania listy znajomych w zakładce o tej samej nazwie, poprzez dodawanie nowych gadżetów na profilu użytkownika (typu "wyślij..."), rozpoznawanie kont fikcyjnych czy autentycznych, opcjonalnych powiadomieniach, a skończywszy na... a właściwie nie skończywszy, ponieważ proces "ulepszania" nadal trwa i jest procesem ciągłym.

W trakcie owego ulepszania portalu autorzy sukcesywnie dodawali coraz to nowsze, coraz to ciekawsze, coraz to bardziej skomercjalizowane gadżety: wysyłanie prezentów, kwiatów, czekoladowych telegramów, możliwość podglądnięcia, kto odwiedził nasz profil (z czasem możliwość ta została ograniczona do liczby trzech ostatnich odwiedzających, przy czym większą ilość można obecnie wykupić). W skład nowych opcji wchodzą również: dedykacja przeboju, polecenie znajomym profilu czy zdjęcia, przypięcie pinezki do fotografii, itp. Większość tych dodatkowych - zaimplikowanych do serwisu - gadżetów, umożliwiających rozwój portalu, jest niestety odpłatna. Za wszystkie telegramy, kwiaty, kartki czy też prezenty użytkownik musi zapłacić. Za ciekawość, kto odwiedził nasz profil jako piąty od końca - również.

Wydawać by się mogło - dla niektórych - że poniesienie kosztów w wysokości kilku złotych nie jest wielkim wydatkiem (mało tego, istnieje możliwość wyboru płatności: kartą, bądź SMS-em). Biorąc natomiast pod uwagę, że użytkowników, którzy przeglądają zdjęcia znajomych sprzed lat (taki był główny zamysł stworzenia serwisu), są miliony. A liczba ta pomnożona przez dowolnie niską kwotę, za jaką możemy sprawić radość znajomemu, wysyłając mu prezent, tworzy liczbę ogromną.

Jak wcześniej wspomniałam, portal powstał dla celów odnalezienia kolegów ze szkolnych lat, (roz)poznania ich oraz zaktualizowania relacji. Dziś napotyka się jednak na wszelakie wykorzystanie tego portalu. Od profili sławnych ludzi, poprzez te zrzeszające fanów ugrupowań czy właśnie ludzi sukcesu, jak również konta zawierające nieodpowiednie treści (nie ma bowiem żadnych zabezpieczeń na utworzenie konta). Są pewne prawa i zastrzeżenia oraz pouczenia, ale - jak wiadomo - nie każdy stosuje się do regulaminu czy innych narzuconych przez serwis sankcji.
Nad prawidłowym wykorzystaniem serwisu czuwają głównie sami użytkownicy, zgłaszając konta naruszające regulamin jako niewłaściwe, bądź zgłaszając nadużycie danego zdjęcia. Użytkownicy dbają o to, by serwis działał według zasad, jakie powinny panować, aczkolwiek nie zawsze jest to skuteczne i wykluczające dalsze złe korzystanie z serwisu przez niektórych użytkowników.

Błędne (celowe przez użytkowników) przeznaczenie kont (wcześniej wspomniane konta fikcyjne) są często kontami krętaczy, naciągaczy, pedofili, itp. (np. "Najpiękniejsze kobiety"). Profile te są najczęściej tworzone przez mężczyzn, którzy zapraszają piękne kobiety do swoich znajomych. Te z kolei - na własne życzenie - zezwalają obcym (właścicielom fikcyjnych kont) na dostęp do swoich danych osobowych, często telefonów, numerów komunikatorów czy adresu oraz zdjęć - nie raz bardzo intymnych.

Pojawia się pytanie, po co ktoś dodaje swoje intymne zdjęcia do serwisu społecznościowego, którym głównym celem jest znalezienie kolegów sprzed lat. Odpowiedź na to pytanie pozostaje zagadką. Podobnie jak i odpowiedź na pytanie, dlaczego dodajemy konta fikcyjne do swoich znajomych, wiedząc, że nie znamy rzeczywistej osoby, która jest jego właścicielem. Nie mamy stuprocentowej pewności, że jest to zwykły profil, skupiający ludzi o podobnych zainteresowaniach. Za tym idzie fakt, iż może to być ktokolwiek. Zakładając najgorsze, może to być osoba, której dostarczenie danych osobowych o nas jest co najmniej niewskazane i może przynieść nieproszone skutki. Jednak, ludzie mają to do siebie, iż chcą być lubiani i doceniani. Być może dlatego też z chęcią mają wśród swoich znajomych profil "najpiękniejsi", utożsamiając się z najpiękniejszym czy najpiękniejszą. Być może nie biorą pod uwagę zagrożenia, jakie może im grozić, podając swoje dane, łącznie z adresem czy zdjęciami dzieci.

Zakładam tutaj, iż są i takie profile, które stworzone zostały do wyrządzenia komuś krzywdy, a zapewne i takie istnieją. Nie ma bowiem żadnego zabezpieczenia do tworzenia kont fikcyjnych czy też uniemożliwienia propagowania treści nieodpowiednich. Tak naprawdę do galerii można dodać dowolne zdjęcie.

Istnieją jednak i takie profile kont fikcyjnych, których przeznaczenie jest jak najbardziej społecznościowe. Konta zrzeszające ludzi o podobnych zamiłowaniach, zainteresowaniach, wspólnych gustach muzycznych czy sposobie spędzania wolnego czasu. I na pierwszy rzut oka nie są one negatywne (np. "Fani Iksińskiego"). Nie można jednak osądzać, czy to dobre zastosowanie portalu, czy nie. Nie wiemy bowiem, czy ów Iksiński zgodził się na publikację jego podobizny na takim profilu. A jeśli nie, to jest to wówczas naruszanie mienia. Oczywistym jest, że przeznaczenie kont fikcyjnych zależy tylko i wyłącznie od zamierzeń ich autorów. Zwłaszcza, że wrocławscy studenci (Maciej Popowicz, Paweł Olchawa, Michał Bartoszkiewicz, Łukasz Adziński) nie przewidzieli żadnej bariery chroniącej dla tego typu używania serwisu. Dlatego należy uważać i zastanowić się, czy aby na pewno chcemy być wśród "najpiękniejszych", nie wiedząc tak naprawdę, kto się kryje za tym profilem. I wbrew całemu dobru, jakie Internet nam oferuje, istnieją osoby, które w zły sposób tę dobroć wykorzystują. Warto dodać, że to właśnie użytkownicy tworzą tę społeczność, w której się znajdują. To oni nadają kształty serwisowi, to oni są jego kreatorami. Zatem, to my - użytkownicy serwisu - budujemy jego obraz.

Należy zatem również rozważyć zdjęcia, jakie publikujemy. Zwłaszcza, jeśli są to zdjęcia nader osobiste (moim zdaniem takie zdjęcia nie powinny pojawić się na portalu społecznościowym). Na pewno nie czulibyśmy się dobrze, świadomi tego, że ktoś nas ciągle obserwuje. Skrępowanie, podejrzliwość czy niepewność znacznie by się u nas nasiliły wraz z upływem czasu i ciągłym przekonaniu, że jesteśmy obserwowani. Tymczasem, dopuszczając konta fikcyjne do naszego profilu, sami "dajemy się obserwować". Zatem, na własne życzenie, jesteśmy śledzeni, być może nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, że sami zezwalamy na tego typu sytuacje i godzimy się na nie. A więc, jeśli już dodajemy zdjęcia, należy zastanowić się, czy na przykład daną fotografię bez żadnych ogródek możemy umieścić w Sieci z czystym sumieniem.

Zupełnie niedawno władze portalu dodały funkcję albumów. Funkcja ta połączona została z możliwością oceniania zdjęć. Społeczność naszoklasowiczów wielce się temu sprzeciwiła (po portalu "wędrowały" wdzięczne zdjęcia, za pośrednictwem których to użytkownicy wyrazili swoje niezadowolenie z nowej funkcji).

Sprzeciw ten nie był pierwszym naszoklasowiczowym buntem. Kiedy pojawiła się odpłatna wersja "podglądania podglądaczy" (tych, którzy odwiedzili nasz profil), w galeriach zdjęć użytkowników można było znaleźć - podobne temu widniejącemu obok - obrazki. Na nich zaś zarys osoby (postać bez twarzy, czyli ikona podobna tej, jaką można było zobaczyć w zakładce "Goście"). Bunt ten oczywiście nie zmienił sytuacji. I mimo wielkiego sprzeciwu ludzi (mimo negatywnej postawy, mówiącej mniej więcej tyle, iż nie będą płacić za nowe funkcje), zostali oni wśród użytkowników serwisu. Podobnie i w kwestii albumów. A może nie tyle albumów, które służą głównie segregowaniu zdjęć według treści tematycznych czy własnego uznania, a w kwestii opcji wydawania opinii o danej fotografii. Użytkownicy oskarżyli portal o "sfotkowanie" - jak sami piszą - nawiązując do modnego przed kilkoma laty serwisu internetowego fotka.pl. Nie kryjąc niezadowolenia, w galeriach użytkowników coraz częściej pojawiały się zdjęcia, będące wyrazem buntu.

Jak jednak zauważył jeden z Internautów na Wykopie (wykop.pl), sam bunt nie wystarczy. Z reguły twórcy portalu nasza-klasa.pl dają wybór użytkownikom. Mogą oni albo płacić za jakąś usługę, albo z niej nie korzystać. W tym wypadku: mogą korzystać z funkcji albumów czy opinii o zdjęciach, bądź usunąć ją w preferencjach.

Z jednej strony, rozumiem bunt użytkowników w stosunku do zmian szablonów, wizualizacji czy opcji i coraz większego skomercjalizowania portalu. Z drugiej jednak strony, rozumiem chęć tworzenia i ulepszania serwisu przez jego twórców. Jednak, pojawia się pytanie, czy to, co się obecnie dzieje na portalu nasza-klasa.pl (zob. news) jest rzeczywiście ulepszaniem. Odpowiedź zostawiam Czytelnikom.

Wymieniłam tylko kilka spośród cech serwisu, na którym są łamane prawa autorskie, zasady Netykiety oraz zasady dobrego smaku w relacji człowiek-człowiek. Można się spotkać również z treściami matrymonialnymi na portalu, użytkowanym przez dzieci. Oto screen przedstawiający jedną z takich wiadomości. Z pewnością nie jest to wiadomość odosobniona.

Utwierdziła mnie ona w przekonaniu, że konta na portalu, tak popularnym i rozpoznawalnym nie tylko w Polsce, są również w nieodpowiedni sposób wykorzystywane. To skłoniło mnie z kolei do porzucenia tegoż portalu. Jak się okazuje jednak, samo "usuń konto" nie wystarcza. Dane są w dalszym ciągu przechowywane na serwerze - jak pisze Internauta, Patryk Zawadzki, na swoim nowym blogu. Zatem, należy podjąć odpowiednie kroki, które Patryk opisuje w tym poście. Jest to jedna z metod na usunięcie konta i swoich danych z serwerów naszej-klasy. Czy najlepsze - oceńcie sami. Z pewnością skuteczne.

Serwis posiada wiele wad, a ludzie zastrzegają sobie autonomiczność, chcąc być wyjątkowymi wśród użytkowników, jednocześnie (współ)tworząc grupy, przynależąc do środowisk kont fikcyjnych, itp. Cenią sobie wolność, zaznaczając to przy niemal każdej niewłaściwej - ich zdaniem - nowej funkcji dodanej przez twórców portalu; manifestując wbrew skomercjalizowaniu; ale pozostając jednak nadal wiernymi członkami tegoż serwisu. Stąd pytanie: portal nasza-klasa.pl - fenomen czy porażka?

Twituj za pomocą SMS-ów

2009-04-25T22:00:00.005+02:00

Twitter (mikroblog) to jeden z najbardziej popularnych serwisów społecznościowych na świecie. Jego działanie skupia się na odpowiedzi na jedno krótkie pytanie: co robimy [w danym momencie]. Jest to oczywiście tylko sugestia, dzięki której łatwiej zobrazować funkcjonalność serwisu.

Pomaga on w prosty i szybki sposób przekazać wiadomość, która wyświetli się automatycznie na profilach znajomych (tych, którzy obserwują nasz profil), co ułatwia komunikację. (Zobacz więcej o Twitterze).

W tym artykule zostało napisane, iż w Polsce nie można wysyłać Tweetów z telefonu komórkowego (za pomocą usługi SMS), tym samym polecając TwitterMaila jako rozwiązanie problemu publikowania na odległość. Jednak, wysyłanie wiadomości e-mail przez telefon komórkowy może okazać się przeszkodą dla modeli telefonów nie posiadających takiej opcji.

Aby zmienić konfigurację, należy wejść w ustawienia na swoim profilu (Settings) oraz włączyć zakładkę Devices. Następnie wpisać swój numer telefonu wraz z obowiązującym prefiksem (w Polsce +48) i zapisać.

Jak się okazuje, Twitter zapewnia użytkownikowi możliwość publikowania za pomocą usługi SMS. Wystarczy odpowiednio skonfigurować konto. Jest to czynność wymagająca niewielkiego nakładu pracy i trwa zaledwie kilka minut. (Poniżej przedstawiam kolejne kroki, umożliwiające konfigurację profilu tak, by wysyłanie wiadomości na Twittera - poprzez usługę SMS - było możliwe)

Po chwili powinien się wyświetlić ekran z kodem aktywującym, który należy wysłać pod numer podany wyżej.

Po wysłaniu wiadomości zaleca się odświeżyć stronę. Gdy ukaże się informacja o prawidłowej konfiguracji telefonu komórkowego, należy ją potwierdzić (Save). I od tej pory, wysyłając SMS na ten sam numer, wiadomość zostanie opublikowana na naszym profilu.

Jeśli któryś z powyższych kroków nie nastąpił, bądź pojawił się błąd, warto sprawdzić, czy wszystkie czynności zostały prawidłowo wykonane (odpowiedni prefiks, numer telefonu czy kod aktywujący) i ponowić próbę.

Tyle słów...

2007-12-26T23:00:00.020+01:00

Tyle słów, tyle próśb, tyle łez wylanych
Mnóstwo ofiar, szereg trumien, stosy grobów rozkopanych
Tysiąc głów na pal nabitych
Milion w totka wygrać można
Tylko jedno serce bije...
I nocą szlocha - do późna...

Wiele dróg i wiele wyjść, wiele możliwości
Bramki dwie, piłka w grze, nie za wiele ostrożności
Sto lat życia, trzy dekady
Jedna śmierć i jedno życie...
Warte sześć kostek czekolady...

Kilka epok, kilka godzin, kilka lat w zapasie
Żadnych błędów, zero grzechu, wszystko - żeby być "na czasie"
Trzydzieści srebrników
Ale tylko jeden tekst
Nieliczbowy: kocham...

Odwróceni

2007-11-07T23:45:00.010+01:00

Kiedy cię potrzebuję i kiedy z oczu znów płyną mi łzy,
Świat na głowę się wali, wszyscy odwracają swoje twarze;
Nie ma tych samych ludzi, którzy w szczęściu towarzyszyli mi,
Nie ma tych samych ludzi – są bogato zdobione witraże...

Gdy człowiek czuje się źle, popada w niechęć do świata tego,
Gdy tonie w swych łzach, patrzy jak przez soczewkę dobrego
Tunelu nadziei. Lecz jest on zdobiony dziś krzywdą tych
Co pokochali ludzi, którzy nie pokochali ich...

Stoi para kochanków; nieodłącznych od siebie wybranków:
Nadzieja, co zdobi dzień i nakazuje wszystkim cieszyć się
Oraz krzywda ludzkich serc, co nie pozwala im radować się;
Zawsze razem wespół gra: niedobra nadzieja i krzywda zła...

Ludzie bezdomni - alternatywne zakończenie

2007-05-12T21:25:00.005+02:00

Alternatywne zakończenie losów doktora Judyma z "Ludzi bezdomnych" Stefana Żeromskiego, Cieszyn, maj 2007.

Rozdział został napisany w ramach zajęć z języka polskiego w cieszyńskim liceum im. W. Szybińskiego, do którego miałam przyjemność uczęszczać. Wypracowanie oceniono na 6.

Manifa poetycka

2006-08-07T02:11:00.004+02:00

Tyle pisałam o miłości nieszczęśliwej
O bólu, smutku i przeciwnościach losu
Że zapomniałam, że na tym świecie
Jest miłość prawdziwa, niekłamana,
Nienawistna i niewinna...
Jakże można było zapomnieć
O tym uczuciu, które jest paliwem
Dla naszych malutkich serc?
A jednak można, da się...
Jednak nawet zawzięci indywidualiści
Kiedyś powiedzą „stop”

Tyle pisałam o śmierci, o końcu
Jak o zbawieniu, jak o nagrodzie
Tymczasem tak naprawdę
Śmierć jest okrutną karą złych ludzi
Którzy nie potrafią cieszyć się życiem...
I ja do tych ludzi nie należę;
Nie pragnę umierać, choć często myślałam,
Że tak by było lepiej. Dla wszystkich...
Lecz nie mam dokąd iść
Nawet po śmierci...
Do nieba? – a któż by mnie zechciał
Między chmurkami nieskażonymi
Banałem, kiczem, obłudą?
Któż by mnie zechciał wśród zastępów Aniołów?
Któż by się spodziewał mojej osoby
Przy karocy ze śnieżnobiałego pyłu...

Do czyśćca? – a iluż tam ludzi bym znalazła?
Pół mojej wioski? Trzy czwarte świata...
Tam trafia co drugi, rzekłabym nawet,
Że prawie każdy...
Z pewnością ci, co żałują
I chcą na wieki przebywać w miejscu
Do którego prowadzi drabina w górę

Do piekła? – a cóż to za miejsce?
Płomienie i ogień? Czynne wulkany?
Zło, pycha, pogarda? Nienawiść?
Kłamstwo… wreszcie chciwość i zawziętość...
Czyż to wszystko to nie życie?
Czy to wszystko co nas spotyka
Nie powinno się znaleźć w miejscu
Gdzie prowadzi tylko jedna winda w dół?
Czyż nie żyjemy w piekle...?

Ludzie niczym zwierzęta w dżungli
Mordują się: by przeżyć, by zwyciężyć,
Wreszcie: dla zabawy, ot tak.
Lecz po co komu taka zabawa?
Ludzie! Czy was to śmieszy
Gdy widzicie małe dzieciątko
Wołające pomocy z kosza na śmieci?
Czy wzbudza w was radość,
Gdy brat brata zabija z zimną krwią,
Czy cieszy wasze oczy człowiek-samobójca?
Krzywdzi samego siebie? Czyżby?
A krewni? a jego bliscy? a rodzina?
A samochody-pułapki...
I przypadkowe niewinne ofiary?
Czy to wszystko was śmieszy?!
Jeśli tak, to weźcie w swe dłonie
Żyletkę i odetnijcie sobie tyle członków
Ile razy na waszej twarzy pojawił się uśmiech
Drwiący, wyśmiewający i lekceważący
Tych, którzy skrzywdzili innych,
A przekonacie się, że nie jest takie śmieszne
Krzywdzenie samego siebie…
Dowiecie się, jak to jest być samobójcą
I jakie to śmieszne patrzeć na swoje
Okaleczone ciało niczym na zarzynanego dzika...
Kulajcie się po podłodze
Ze śmiechu...

Tyle pisałam o bólu, który tak naprawdę
Bólem nie jest...
Bo czymże jest ból fizyczny
Wobec bólu moralnego...
Jak można porównywać nieszczęśliwą miłość
W wieku „nastu” lat
Gdzie jeszcze nie wiadomo czy to miłość czy nie
Ze zmiksowaną rzeczywistością?
Z tym co nas otacza?
Chorym społeczeństwem?
Z brakiem prawa w „prawym państwie”...
Prawdziwym bólem jest to, co leży obok,
Nie w nas, ale obok...

Ból jako doznanie fizycznego bodźca zewnętrznego
Jest niczym w porównaniu z chorym psychicznie
Państwem...społeczeństwem...i prawem...
Za młodam jest, by tu sprawować politykę;
Lecz powiadam wam, ludzie „wyższych sfer”
Już dawno pomieszano wam języki
Za waszą chciwość i żądzę władzy
I dlatego nie potraficie dojść do porozumienia...

Tyle pisałam o życiu...
Lecz czym tak naprawdę jest życie?
Czy tylko dążeniem do śmierci?
Czy tylko dążeniem do Boga?
Czy tylko dążeniem do prawdy?
Życie jest kołem, kołem Fortuny
Lecz gdyby nie wynaleziono koła
Życie byłoby prostą
O niewiadomym początku i końcu...
Życie nie ma prostej definicji
Bowiem życie nie jest proste
I nie łatwo jest żyć tak,
By wszyscy mieli dobrze...
Ale żeby uciekać do zbrodni?
Do bratobójstwa?

Ludzie! Czy wy tego nie widzicie?!
Czy nie widzicie tej cholernej dyktatury?!?
Czy nie widzicie tego zła???
Serce się kroi, gdy patrzę na małe,
Wychudzone, wygłodzone i pobite dzieciaki;
Na młodych ludzi „na głodzie”;
Na alkoholików – zabójców rodzin...
Bo jakaż to rodzina, gdy ojciec piję,
Matka piję, a babka boi się cokolwiek powiedzieć
By jej przypadkiem które nie zabiło...
Co to za rodzina? Co to za życie...?!

Do czego to doszło, ludzie!
Żeby bać się własnego ojca,
Nie z szacunku, lecz z czystego lęku...
Do czego żeście doprowadzili
Wy, Polacy, naród, który
Jak chce to potrafi,
Naród, który potrafi dokopać Niemcom,
Pokazać im, że Polak walczy...
Wy, ludzie, rozniecający niegdyś bunty antynazistowskie
Prowadzący szkoły, teatry pod konspiracją,
Kształcący się w podziemiach,
Żyjący w piwnicach...
Lecz fruwający później w obłoki
Pełni dumy narodowej
Pełni sił i chęci walki w imię dobra!
– dziś została tylko sama chęć walki
Wy – Walcząca Polska, wy – ludzie honoru, Wy – ludzie!…
Cóż było przyczyną tego, że powiedzieliście sobie „pass”
Co skłoniło was do poddania się
Do skapitulowania...?
Przecież zawsze warto walczyć w imię dobra!

Lecz czymże jest dobro w dzisiejszych czasach
– pieniądzem? – sławą? – rozgłosem?
Człowiek dobry to ten, który ma kasę
I rzuci czasem biedakowi pod kościołem?
Człowiek dobry to ten, który kupi synowi
Kolejkę górską, o której marzył?
Człowiek dobry to ten, który zapłaci...?
Nie, dobrym człowiekiem jest ten,
Który podzieli się swoim ostatnim kęsem
Czerstwego chleba,
Dobry jest ten, co nie mając niczego
Da ci wszystko,
Dobry jest ten, który w zamian za to
Co ci ofiaruje nie żąda niczego
Dobry jest ten, który ma dobre serce

Może to się wydać głupie
Ale mając „naście” lat
Nic mądrzejszego mi do głowy nie przychodzi...
Moich tekstów i tak nikt nigdy nie przeczyta,
Więc mogę śmiało powiedzieć:
Ludzie, głupotą jest myśleć, że jest się mądrym,
Mądrością zaś, że głupim

Tyle napisałam wierszy, o których nikt nie usłyszy,
Że jest mi nawet troszeczkę żal,
Ale najbardziej jest mi żal tych,
Którzy mogliby z tych wierszy się wiele nauczyć...
Żal mi tych mądrych ludzi,
Którzy niegdyś byli głupcami...
Lecz czymże jest mądry człowiek
Niewiedzący o swojej głupocie
I czymże jest głupiec nieuznający swojej mądrości...?

The Way

2006-05-03T22:00:00.002+02:00

If you wanna to make fire in my heart
If you wanna that ignition it today
If you only don't say too much
Than you will feel what I am

One may you'll be poor, shabby and dirty
One may you'll have nothing and simple live
But me who have far too much
Must go on, go through the wat, to nowhere

Maybe some day God will hold me by the hand
And say: "Don't worry, baby, I'm next to you"
But now it is only a dream, which may come true
Even tomorrow round the corner

Do you want to hold me by the hand?
Do you want to help me day after day?
But you don't even know that I want it or not
And you'll say: "I've no idea how I could you help"

The better world is on the other side
Hereafter - I think until today
Although I've difficulty in doing that
I'm still alive because I haven't got a good solution

I'm still alive all the time
All the same... it didn't work out...

Idę...

2005-12-26T23:00:00.007+01:00

Idę przez most
Przez most zwątpienia
Życie me ciągnie się
Kaleczy
Me dłonie – nie warte już
Twych pocałunków...
Oczy pozbawione blasku
Po woli się zamykają...
Me ciało obumiera
Dusza usycha
A wiara powątpiewa...
Kości z większą ochotą
Się łamią
Oczy z bólu płaczą
A zmysły zatracają
Swe zdolności do rozróżniania
Smaku, zapachu, dźwięków, barw...
Obumieram...
Wyniszczam się...
Psuję...

Byłam na moście

Na moście zwątpienia

Patrzyłam na ciało

Które umiera

Na tą przeklętą pustkę

Niemalże na próżnię w człowieku

I nie mogłam uwierzyć

Że to ja...

Idę znów mostem
Mostem nadziei...

Mgła

2005-10-29T23:00:00.006+02:00

Że szargam świętością i umieram w morzu łez
Że gardzę miłością, przecież Ty to wiesz
I nic w tym dziwnego, to normalne przecież jest
Choć kiedyś miałam to sobie za złe
Już nie obwiniam się…

Mam swoje cele i mam swój plan
Choć istnieją przyjaciele - nie zawsze ich mam
Są czasem obok, a widzą to, co złe
Nie reagują - nie znają mnie

I czują samotność, chwyta mnie za dłoń
Prowadzi na oślep, na głęboką toń
I nikt mnie nie widzi, opleciona mgłą
Idę i tracę nadzieję swą

Wśród białej otchłani, nicości bez granic
Pędzę na pamięć nikogo nie raniąc
I patrzę z podziwem na ludzkie postaci
Których zobaczyć mój wzrok już nie raczy

Patrzę i idę przed siebie, na pamięć
Unikam już ludzi - i tak nie pomogą
Choć oni mnie ranią, ja ich nie ranię
I idę wciąż dalej, na oślep, na pamięć...

Twarz Mądrego Człowieka

2005-08-20T23:00:00.016+02:00

Musisz długo biec, by zmęczyć się
Musisz mocno kochać, by kochanym być
Musisz nienawidzić, by zbuntować się
Musisz ciągle walczyć, by coś zdobyć...

Musisz czasem płakać, by uśmiechnąć się
Musisz dużo dać, by móc coś wziąć
Musisz mocno wierzyć, by popełnić grzech
Musisz wiele skleić, by móc wiele ciąć...

Musisz być bezbłędny, by popełnić błąd
Musisz mocna marzyć, by w realiach żyć
Musisz dużo stracić, by móc zyskać coś
Musisz biec pod prąd, by móc z nurtem iść...

Musisz słuchać serca, by słuchanym być
Musisz dużo wiedzieć, by nie wiedzieć nic
Musisz wierzyć w siebie, by uwierzył ktoś
Musisz patrzeć w gwiazdy, by zobaczyć noc...

Musisz bardzo kochać, by zazdrosnym być
Musisz trochę popsuć, by naprawić coś
Musisz być szlachetny, by bezkarnie żyć
Musisz wierzyć w magię, by otrzymać moc...

Musisz czasem płakać, by uśmiechnąć się
Musisz dużo dać, by móc coś wziąć
Musisz dużo stracić, by móc zyskać coś
Musisz biec pod prąd, by móc z nurtem iść...

Odbicie

2005-04-26T23:00:00.008+02:00

Byłam brzozą,

której pień był czarno-biały

Byłam zebrą

pasiastą i zgrabną

Byłam czerwienią tak czerwoną,

że aż krwistą

Byłam niewinną bielą,

na której nie widniał niczyj cień

Byłam zielenią,

młodą trawą, młodym kwiatem

Byłam rozpromienionym słońcem
Byłam sercem tak gorącym,

że się poparzyłam

I stałam się wyschniętym jeziorem
Stałam się pustą łódką

z jednym wiosłem

Stałam się wypisanym długopisem,

złamanym ołówkiem,

budzikiem bez baterii

Stałam się połówką czerwonego jabłka
Stałam się suchą korą
Stałam się szarym dymem,

dymiącym ze starego komina

Stałam się księżycem,

którego blask widoczny jest

tylko w nocy,

lecz nawet w nocy

mój blask jest tylko odbiciem...

Jan Paweł II

2005-04-02T23:37:00.012+02:00

Polska płacze, czarna głowa
Spustoszyła kraj żałoba
A on wstąpił na niebiosa
I za piecem siedzi Boga

To szlachetny bardzo człowiek
Co opuścił właśnie ziemię
I choć nie podniesie powiek -
Zapewnione ma zbawienie

Wierzył w Boga, wierzył w ludzi,
Wierzył w miłość, w ludzkie dobro,
Wierzył w świat i miał nadzieję,
Że opuści go z pogodą
Ducha

Raz go tylko, raz zawiodła
Miłość mocna niczym śmierć
Zwyciężyła go choroba
"Bóg tak chciał" - mówimy więc

Nie był bogiem, ni kapłanem,
Choć przez ludzi tak był zwany
Czuł się tym, kim był - człowiekiem
I tak umarł - w sile wieku

Antyrota

2005-03-02T22:00:00.005+01:00

Rzucimy ziemię, choć stąd nasz ród
Damy się bez namowy
Bo co i z tego, że polski to lud?
Że Królewski Szczep Piastowy?
Wróg ciągle drwi z nas i gnębi, no cóż...
Od tego jest chyba wróg!?
Od tego jest chyba wróg…

Po co marnować krople krwi
Pewnie i tak się nie uda!
Po co mam walczyć ja i ty
My nie wierzymy w cuda!
Lepiej nam będzie, gdy poddamy się
Wróg przecież mocniejszy jest!
Wróg przecież mocniejszy jest…

Gdybyśmy byli silni aż tak
I pewni swego zwycięstwa
Walczylibyśmy jak za pan brat
Ale to tylko złudzenia...
Kiedyś nam twierdzą był każdy próg
A pozostał tylko wróg!
Czekamy na jakiś cud!

Łzy szczęścia

2005-02-12T23:00:00.024+01:00

Mnie się boją? Mnie? Malutkiej?
Niemożliwe! Mnie, cichutkiej?
Malej myszki, co pod miotłą
Zawsze siedzi? Mnie, co nigdy
Się nie bali źli sąsiedzi?
Czy na pewno? Czy to prawda?
Czy aż taką mocą władam,
Żeby wszyscy się mnie bali
I w popłochu uciekali?

Niepotrzebna już nikomu
Zamieniona w śmierć okrutną
Niemająca swego domu
I włócząca się po świecie
Wciąż nadzieję mam malutką,
Taką marną i obłudną...

Ciągłe marzę o tym jeszcze,
Że odnajdę w życiu szczęście,
Że nie będą się mnie bali,
Że odnajdę s w o j e miejsce...

Tak jak marni ci złodzieje,
Którzy po latach wychodzą
Chętnie szczęścia łzy wyleję

Będę biegać ranną rosą
Będę skakać po niej boso
Będę śmiała się bez końca
Bez pamięci zakochana,
Ale jednak okłamana
Bezlitośnie oskarżona
I brutalnie odrzucona,
Odtrącona, niekochana,
Zawsze mała, zawsze sama

Kłamstwem mam skażoną krew

2005-02-12T23:00:00.023+01:00

Kłamstwem mam skażoną krew
Horror nocy mnie dopada
Wszyscy wkoło mówią "nie!"

A ja włóczę się po dworcu
Szukam czegoś - nie znajduję
Czas marnuję, życie psuję

Mam skażoną krew, tę winną
Jest bordowa od mych kłamstw
Nie zamienię jej na inną
Wybacz świecie - jestem winną
Wszystkich grzechów, krzywd i kłamstw

Nie mam nic do powiedzenia
Rzekłam to, co miałam rzec
Godna jam tylko wzgardzenia
Kłamstwo me przeszywa mrok
Pustka w sercu, pustka w duszy
A w kieszeni monet sto
W głowie zamęt, gwar i hałas
W co mam jeszcze wierzyć, w co?!

Opuściła mnie nadzieja
I odwaga, i mój gniew
I zostałam znowu sama
Kłamstwem mam skażoną krew

Pytania retoryczne

2004-10-26T01:00:00.006+02:00

Dlaczego kocham? Dlaczego śnię?
Dlaczego sercu bez ciebie źle?
Dlaczego myślę o tobie wciąż?
Dlaczego knuje intrygę złą?

Dlaczego pytam siebie sama?
Dlaczego nikt nie odpowiada?
Dlaczego zatruwam myśli swe?
Dlaczego płacę za błędy twe?

Dlaczego trzymam na barkach zło?
Dlaczego piszę wiersze swą krwią?
Dlaczego chcę pokochać ludzi?
Dlaczego miłość chcę [w nich] rozbudzić?

Dlaczego pragnę zmienić ten świat?
Dlaczego mimo zakrętów trwam?
Dlaczego nikt mnie nie zatrzyma?
Dlaczego jest lato i zima?

Dlaczego dobro walczy ze złem?
Dlaczego się o tym nie mówi?
Dlaczego uczucia się tłumi?
Dlaczego mnie nikt nie rozumie?

Powstanie Warszawskie - scenariusz

2004-03-17T20:09:00.003+01:00

Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz-Rączka, Mnich 2004
Autor wiersza (Prolog): Krzysztof Kamil Baczyński

Ja - człowiek

2003-03-20T23:00:00.016+01:00

Ja
Człowiek małego pokroju
Istota ludzka
Mała cząsteczka
Kropla w morzu
Promyk słońca
Nakazuję wam,
Ludzie wielcy,
Wam naukowcy
Politycy, posłowie
Spójrzcie na ziemię
Gdyż bujanie w obłokach
To rzecz nieludzka
Nie fruwajcie nad nieboskłonem
Nie unoście się
Na wyżyny
Nie próbujcie Bogu w pięty stukać...

I am a star

2001-10-16T12:25:00.007+02:00

Hi
I am a star
I can see Earth
I can see Moon
But I can't see you

In the night
I am light
You're looking at me
And afterwords - start sleep